เนื่องจากถูกถอนหมั้นเซียวเฉิงจึงนำพรรคพวกไปทุบทำลายประตูบ้านผู้อื่น ยามนั้นนายท่านโกรธมาก บอกว่าจะส่งเขาลงเรือออกทะเล
เซียวเฉิงกอดขาบิดาร่ำไห้ “ฮือ ฮือ ท่านพ่อท่านจะส่งข้าไปห่างไกลเช่นนั้นได้อย่างไร”
เพียงแต่นายท่านเซียวไม่ใจอ่อน “ไม่อยากไปก็ต้องไป เจ้าออกไปหาประสบการณ์ท่องเที่ยวซักสองปีเถอะ”
สุดท้ายคุณชายเซียวก็ถูกจับมัดโยนขึ้นไปบนเรืออยู่ดี เซียวเฉิงยามนี้หมดอาลัยตายอยาก เขาอยู่บนเรือมาห้าวันแล้ว นอกจากน้ำทะเลกับพนักงานเดินเรือ เขาไม่พบสตรีแม่แต่คนเดียว
“ฮือ ฮือ จินอี๋ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก”
เซียวเฉิงนอนกอดผ้าห่มร้องให้อยู่บนเตียง เขาถูกไล่ออกจากบ้านสองปี ท่านพ่อบอกว่าหากไม่ครบสองปี ห้ามเขากลับเข้าบ้านเด็ดขาด ตอนนี้เขาเหงาเหลือเกิน เขาคิดถึงสตรีที่เขาเคยนอนกอดทุกคืนยิ่งนัก
“แกรก แกรก” เซียวเฉิงมองไปตามเสียง ภายในห้องมีหีบใบหนึ่งวางอยู่ บัดนี้กำลังสั่นไหว
เซียวเฉิงเดินลงจากเตียงไปเปิ
