ตอนที่ 7
ข้ารักเจ้า
ค่ำคืนเงียบสงบมีลมยามดึกรุนแรง เรือนนอนของรั่วหรันตั้งอยู่ทิศตะวันออกของคฤหาสน์ เรือนของนางที่จริงแล้วมีห้องข้างสำหรับให้สาวใช้พัก แต่ขณะที่ภายในห้องของนายหญิงเกิดเสียงกระทบกันของหนันเนื้อ ไม่ว่าจะเป็นสาวใช้ที่อาศัยอยู่ห้องข้างหรือคนที่หลับอยู่ข้างเตียงล้วนไม่มีใครตื่นขึ้นมา
“พั่บ พั่บ พั่บ”
ไร้ซึ่งเสียงครวญคราง มีแต่เสียงเนื้อกระทบกันต่อเนื่องเป็นจังหวะไม่ขาดตอน
กระทั่งเจ้าของร่างบางก็ยังไม่รู้สึกตัว บัดนี้นางอยู่ในสภาพถูกจับคว่ำ หน้าท้องมีหมอนสองใบรองไว้ เพื่อยกสะโพกขาวผ่องให้สูงชัน
“พั่บ พั่บ พั่บ”
ชุดคลุมสำหรับสวมใส่ยามพักผ่อนกองอยู่บนแผ่นหลังขาว เซียวหนิวเองก็มิได้สนใจว่านางจะหลับ เขาใช้มือจับเอวนางกระชากเข้าหาตัว สีหน้าตั้งอกตั้งใจกดของแข็งกลางหว่างขาเข้าออกไปเรื่อยๆ จวบจนกระทั่งได้ยินเสียงกัดฟันพร้อมกับแอบสอบกระแทกหนักๆ นับสิบครั้ง เขากระทุ้งแรงเสียจนศีรษ
