"พี่โยคะ ทานหน่อยนะคะ เมซื้อมาฝาก"
เมเปิลเชื้อชวนคนพี่ผู้กำลังนั่งทบทวนเนื้อหาอยู่ยังม้านั่งตัวเดิมที่เหมือนก่อนพวกเธอทั้งคู่ เคยนั่งหัวเราะหยอกเย้าด้วยกันทุกวัน ทว่าวันนี้มันกลับไม่ต่างอะไรเลยจากม้านั่งธรรมดาตัวหนึ่ง ม้านั่งที่ทำหน้าที่ของมันอย่างจืดชืดไร้กลิ่นอายรักอบอวลเหมือนหลายวันก่อนหน้า
"....." คนพี่ผู้เป็นที่รักของเธอไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ยังทำเพียงจ้องมองตัวหนังสือในหน้ากระดาษเท่านั้น
"พี่โยคะ เนื้อหาตรงนี้มันหมายความว่าไงคะ เมไม่ค่อยเข้าใจเลย"
ลูกคุณหนูยังคงไม่ละความพยายาม จนคนพี่พ่นลมหายใจออกมา ปากกำลังจะอ้าเอ่ย พลันเสียงมือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน
"ว่าไงภู....อือ...เลิกตอนบ่าย..ไม่ๆ ไม่ต้องมารับหรอก...ฉันกลับเองได้..เหรอเอางั้นก็ได้ เดี๋ยวทักบอกนะ"
"นายภูริข้างบ้านหรือคะ"
คุณหนูคนสวยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้เป็นปกติที่สุด แม้ในใจจะหงุดหงิดอยู่มากก็ตาม
"อืม ไปนะ
