สองหนุ่มสาวนัดกันในช่วงบ่ายของวันถัดมาวันนี้คนในอควาเรียมน้อยกว่าปกติอาจเป็นเพราะสภาพอากาศที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเอื้ออำนวยเท่าไหร่นัก จากฟ้าที่ครึ้มไปด้วยเมฆสีเทาเข้มหากแต่นั้นกลับทำให้ทั้งคู่รู้สึกดีอยู่เหมือนกันเพราะไม่ต้องเบียดเสียดกับใครเท่าไหร่
"นายเห็นยัง"
"เห็นแล้วมีแต่เธอนั่นแหละที่ไม่เห็นน่ะ"
เขาพูดกับคนตัวเล็กที่ยืนเกาะกระจกใสอยู่ราวกับตัวเองเป็นเด็กๆ เพื่อพยายามมองหาตัวอะไรบางอย่างที่อาจถูกพบได้ในโซนแรกที่ชื่อว่าโพรงหินอำพรางนี้
"เฮ้ย!นั้นไงๆ เร็ว!ถ่ายรูปให้หน่อย"
เธอเร่งเร้าชายหนุ่มเสียงแทบกระซิบพลางตั้งท่าโดยที่พยายามไม่เข้าใกล้ผนังกระจกใสนั้นมากนักเพราะกลัวเจ้าสิ่งที่เธออยากเห็นจะหลบหนีไป
"ว้าวสวยจัง"
เธอร้องออกมาด้วยรอยยิ้มหวานสมชื่อ เมื่อมองภาพที่เธอยืนคู่กับเจ้าปูขนาดใหญ่ยักษ์ที่เหมือนจะพยายามซ่อนตัวอยู่แถวโขนหินราวตัวมันเล็กเสียเต็มประดา นอกจากขนาดตัวที่ใหญ่ยักษ์นั่น
