ในสระน้ำตกเต็มไปด้วยโขดหินน้อยใหญ่ หรงเสียนเนื่องจากไม่อยากขัดใจนางผีร่าน เค้าจึงใช้มือและเท้าค้ำยันระหว่างหินสองก้อน นอนหงายแอ่นตัวราวกับสะพานข้ามท่า แท่งเอ็นที่เพิ่งชักออกมาจากโพรงสวาทก็ตั้งชันจนสูง รอคอยเข้าไปเติมเต็มช่องแคบอีกครา
“รีบๆ ขึ้นมานางร่าน ข้าเมื่อยจะตายอยู่แล้ว”
ไม่ง่ายเลยที่หรงเสียนจะอยู่ในท่าเช่นนี้ ช้ากว่านี้หากหมดกำลังแขนขาก็ต้องตกลงไปในน้ำแล้ว
“เจ้าสำนักอยู่นิ่งๆ ข้าจะขึ้นไปแล้วเจ้าคะ”
เผิงรั่วรั่วปีนขึ้นโขดหิน เริ่มไต่ไปจากส่วนขา จนกระทั่งขึ้นมานั่งทับอยู่กลางลำตัว นางก็ใช้มือค้ำยันหน้าท้องเค้าไว้ ยกบั้นท้ายขึ้นสูง จับส่วนที่แข็งโด่จ่อใส่กาบหอย จากนั้นทิ้งสะโพกลงมาอย่างแรง
“สวบ!” เพียงครั้งเดียวส่วนคับแคบก็ถูกเติมเต็มจนสุดทาง เผิงรั่วรั่วสูดปากซีดซาดราวกับกินของเผ็ด จากนั้นจึงเริ่มควบขับอย่างเอาเป็นเอาตาย
“พั่บๆ พั่บๆ พั่บๆ”
แสงอาทิตย์สาดส่องลงมายังหนึ่งคนหนึ่งผ
