| พาริส |
ผมเดินผ่านโต๊ะของเลขาด้วยหน้าตาที่ไม่ค่อยรับแขกมากนัก เห็นแพรรุ้งกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรออกมา และเห็นคนที่มาจีบเธอยกมือไหว้ผมปลกๆ แต่ผมวางฟอร์มเดินผ่านพวกเขาไปโดยไม่หันไปมองแม้แต่นิดเดียว ก่อนปิดประตูเสียงดังเป็นสัญญาณเตือนให้นายธนิศอะไรนั่นกลับไปได้แล้ว
ไม่รู้สิ ตอนนี้หัวผมร้อน หูผมร้อน เลือดขึ้นหน้า แต่มือและเท้ากลับเย็นเฉียบ ผมยอมรับตรงๆ ว่าผมไม่ชอบที่มีคนมาเกาะแกะเลขาของผม
แต่ความโกรธที่ปะทุในใจมันเริ่มทำให้ผมหงุดหงิดงุ่นง่านมากขึ้น ผมควรจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง ก่อนที่ความโกรธมันจะระเบิดออกมา
ผมตัดสินใจเดินออกจากห้อง เชี่ยแม่ง…ไอ้ธนิศอะไรนี่ยังไม่ไปจากตรงนี้อีก
“คุณแพรรุ้ง ผมมีเรื่องจะคุยด้วย ส่วนคุณ…”
“ผมธนิศครับ”
“ครับ คุณธนิศ ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรกับเลขาผมเหรอครับ เรื่องด่วนมั้ย หรือเป็นเรื่องอะไรที่ผมควรจะต้องรับรู้รึเปล่า เห็นมาหาเลขาผมบ่อยเชีย
