10 โมงเช้าของวัน ภายในห้องนอนหรูบนชั้น 3 ของผับทั้งสองนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียงกว้างคนตัวเล็กที่นอนร่างกายเปลือยเปล่าตัวงอเหมือนกุ้งด้วยความหนาวเหน็บของเครื่องปรับอากาศเพลิงติดการนอนแบบเนื้อแนบเนื้อมากทุกคืนเขาจะจับทับทิมและตัวเองถอดเสื้อผ้านอนแบบนี้ทุกคืน
ดวงตาคู่คมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นเมื่อเห็นคนในอ้อมแขนดิ้นยุกยิกเขาทาบฝ่ามือลงเบาๆที่หน้าผากเล็กเพื่อเช็คอุณหภูมิของเธอ
“ โล่งอก คิดว่าจะป่วยอีกแม่ฆ่ากูแน่ ”
เพลิงเอ่ยพึมพำก่อนจะล้มตัวลงนอนราบบนที่นอนนุ่มๆอีกครั้งไม่นานเขาก็หลับเพราะเพิ่งจะนอนไปได้ไม่กี่ชั่วโมง
20 นาทีผ่านไป
Rrrrr..Rrrrr
เสียงมือถือราคาแพงของเขาก็ดังขึ้นทำให้คนที่เพิ่งหลับไปต้องตื่นด้วยความหงุดหงิดเขาควานหามือถือที่มันแผดเสียงร้องไม่ยอมหยุด ดวงตาหรี่ตามองสายที่โทรเข้ามาก่อนที่เขาจะกดรับสายด้วยความงัวเงีย
“ ครับ พ่อเมฆ ”
“ จะ 11 โมงแล้วยังไม่ตื่น..? ”
พ่อเมฆเอ่ยถามด
