ไม่ถึงสองนาทีราฟาลก็ได้อยู่คนเดียวตามลำพังในห้องนอนใหม่ภายในเรือสำราญลำหรูของตนเอง ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งกับที่นอนด้วยความอ่อนล้า สมองอ่อนเพลียจนคิดอะไรแทบไม่ออก ใช่... ตั้งแต่มีรดารักษ์เข้ามาในชีวิต สมองของเขาก็คิดเป็นอยู่แค่เรื่องเดียวนั่นก็คือเรื่องของแม่สาวแสนพยศที่บังอาจขว้างแหวนเพชรที่เขาอุตส่าห์เลือกด้วยตัวเองทิ้งน้ำทะเลอย่างไม่ใยดีคนเดียวเท่านั้น
ยิ่งนานวันแม่เจ้าประคุณก็เริ่มมีอิทธิพลต่อทุกเซลล์ประสาทในกายหนุ่มของเขามากขึ้นทุกขณะ โดยเฉพาะเจ้าก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจ มันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งแค่เพียงได้เห็นรดารักษ์อยู่ในสายตาเท่านั้น เขาคงบ้าไปแล้วจริงๆ นั่นแหละที่ยอมให้ผู้หญิงซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่เขาไม่เคยให้ความสำคัญมากกว่าเครื่องระบายความใคร่มามีอำนาจเหนือสมองชาญฉลาดของตัวเองแบบนี้
ชายหนุ่มสบถยาวเหยียดในลำคอ ก่อนจะล้มตัวลงนอนหงายบนเตียง ดวงตาคมกริบจ้องจับจ้องอยู่บนเพดานห้องอัด
