“เธอนั้นแหละผิดเต็มๆ หากเธอไม่ใส่ชุดนี้... แล้วเดินออกไปยั่วไอ้ผู้ชายหื่นกามพวกนั้น เรื่องทุกอย่างก็คงไม่เกิดขึ้น เธอจงใจจะเดินไปในที่ลับตาคน ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันอาจจะเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้น... หรือถ้าจะให้พูดอย่างตรงไปตรงมาล่ะก็ เธอจงใจให้เหตุการณ์นั้นมันเกิดขึ้น...”
รดารักษ์อ้าปากค้างกับข้อสันนิฐานของผู้ชายที่ยืนนิ่งอยู่ที่ขอบเตียง นี่สมองเขาคิดเรื่องบ้าๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน หล่อนนี่นะที่ต้องการให้ตัวเองถูกลวนลาม เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
“รดาไม่ได้จงใจทำให้มันเกิดขึ้น...”
“แต่ฉันคิดว่าเธอจงใจ... เพราะหากเธอไม่ต้องการให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้น เธอคงไม่ออกไปในที่ลับตานั้นคนเดียวหรอก ไม่กล้ายอมรับสินะ...” เขายิ้มเยาะหยัน ขณะที่หล่อนเจ็บช้ำจนน้ำตาแทบจะไหล และในที่สุดก็ยอมนั่งนิ่งเป็นนางเอกต่อไปไม่ได้อีก
“ก็ถ้าคุณราฟละสายตาจากแม่คู่ขามามองรดาสักนิด รดาก็คงไม่ออกไปที่อื่นหรอกค่ะ!”
ราฟาลหรี่ตามอง วูบหนึ่
