“ฉันไม่สนใจหรอกว่าเธอจะคิดยังไง แต่สิ่งใดที่ฉันต้องการฉันก็ต้องได้...!”
น้ำเสียงที่ถูกเค้นออกมาจากลำคอแกร่งนั้นช่างกระด้างน่ากลัว คนตัวโตแสยะยิ้มหยันขณะรั้งร่างอรชรให้แนบสนิทมากยิ่งขึ้น เต้างามขาวผ่องและอวบใหญ่แทบจะผสานกลายเป็นเนื้อตัวกับแผงอกกว้างของเขาเสียให้ได้ และที่หน้าขาของเขา บริเวณที่หล่อนนั่งทับอยู่ ราฟาลน้อยแข็งชัน รอคอย และพร้อมเสมอที่จะกระชากหล่อนลงสู่เหวสวาทเบื้องหน้า คิดแค่นี้ความหยาดเยิ้ม ชุ่มฉ่ำก็ถาโถมเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง
“และตอนนี้ฉันกำลังต้องการเธอจนหน้ามืด... อยากเข้าไปในตัวของเธออีกครั้ง”
“คนอวดดี...!”
ราฟาลแค่นยิ้มกระด้าง ตรึงร่างอรชรเอาไว้ในอ้อมแขนแน่นหนา ดวงตาคมกริบก้มต่ำลงมองไปเต้างามที่กระเพื่อมตามแรงสะอื้นของลมหายใจ เต้างามที่มีเขาเพียงคนเดียวที่ได้ดูดกลืน มันเป็นของเขา ของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่มีวันปล่อยรดารักษ์ให้ห่างกายอีก ต่อให้ต้อ
