“พี่กันลงมาได้ยังไง?” เมื่อกี้เธอมัวแต่ตกใจเพราะหงายหลังตกเรือมา
ไม่รู้สาเหตุที่ทำให้เรือเป็นแบบนั้นด้วยซ้ำ
“ผมก็ตกเรือเหมือนกัน” เขาตอบทั้งที่ยังกอดเอวเล็กเอาไว้แน่นและใช้สายตาคมมองตามเรือที่กำลังขับวนกลับมารับ “บาดเจ็บหรือเปล่าครับ?”
“ไม่เจ็บ” น้ำเสียงห้วนของคนนึกขึ้นได้ว่ากำลังทะเลาะกันกลับมาอีกครั้ง
อยากสะบัดตัวเล่นตัวให้เขาตามง้อมากกว่านี้ แค่คลื่นที่กำลังซัดเข้าหาทั้งคู่เป็นระลอกกลางทะเลทำให้ซิดนีย์เลือกที่จะลอยคอนิ่งๆ รอเรือมารับ
“ผมต้องทำยังไงคุณหนูถึงจะหายโกรธ” แต่กลายเป็นคนข้างหลังเธอเองที่เหนื่อยกับอาการหมางเมินนี้จึงตัดสินใจถามออกไปตามตรงเป็นครั้งที่สอง “ผมไปส่งเพราะหน้าที่...”
“ที่ยืนให้มันล้วงกลางห้างนี่ก็หน้าที่!?”
“คุณหนูก็ยืนล้วงผมกลางห้างเหมือนกัน”
“ซิดนีย์ไม่เคยทำ!!” คนจำไม่ได้รีบปฏิเสธ
“หน้าร้านขายกระโปรงนักศึกษา ถ้าผมไม่ตีมือคุณหนูก่อนผมถูกกำไปแล้ว” เขาเองก็เถ
