“ทำไมหน้าลูกเป็นแบบนั้น ซิดนีย์”
คำถามจากปากของมาเฟียใหญ่ทำเอาซีกหน้าที่ถูกตบชาขึ้นมายิ่งกว่าเดิม ซิดนีย์ก้มหน้าพยายามหาข้อแก้ตัวที่ฟังดูสมเหตุสมผล ถูกลูกบอลเตะโดนหน้า หรืออุบัติเหตุชนกับอะไรสักอย่างจนได้แผล แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาและมองเห็นลูกน้องของบิดา ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่เธอส่งข้อความเรียกใช้ก็ตัดใจ
พ่อเธอไม่ใช่คนโง่ ไม่งั้นคงไม่อยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้
“ปะ ป๊าคงรู้แล้ว...”
“ให้ตอบ ไม่ใช่ให้ย้อน!”
น้ำเสียงกัมปนาทที่ไม่ค่อยได้ยินดังขึ้นจนหลับตาปี๋ มือสั่นเทาของเธอขยุ้มชายกระโปรงพลีตตนเองแน่นไม่กล้าสบตา
“ค่ะ ซิดนีย์ทำ” เธอสารภาพอย่างยอมจำนน
“พูดให้มันชัดๆ ซิดนีย์ทำอะไร!!”
น้ำเสียงทรงพลังตะคอกกลับมา เธอกลัวไปหมด ป๊าไม่เคยตะคอกใส่หน้าขนาดนี้ กันภัยที่เห็นเหตุการณ์เดินเอาตัวเข้ามาบังเธอเอาไว้
เขาเองก็รู้ว่าซ่อนเธอจากป๊าไม่ได้ เพราะนั่นยิ่งทำให้ท่านโกรธ
“ไม่ใช่เรื่องของมึง...” น้ำเสี
