ซิดนีย์เดินตามพนักงานบริษัทที่อาสาเดินนำเธอไปส่งยังหน้าห้องผู้บริหาร ร่างเล็กกะทัดรัดอวดหุ่นสวยเดินก้าวขาฉับๆ เรียกสายตาจากพนักงานทั้งชายทั้งหญิงให้หันมามอง
ผู้ชายมักจะมองเธอด้วยสายตาชื่นชม
และผู้หญิงก็มักจะมองเธอด้วยสายตาแบบเดียวกับที่สาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัยชอบมอง
ถ้าบังเอิญสวยแย่งซีนก็ขอโทษด้วย
“น้องซิดนีย์”
เจ้าของชื่อหันขวับตามเสียง มองหาคนที่บังอาจเรียกชื่อตนเองตีสนิท เธอจำไม่ได้ว่ารู้จักใครในตึกนี้นอกจากพ่อ พี่ชาย กันภัย และนที
ผู้หญิงผมลอนสีน้ำตาลยืนส่งยิ้มให้มาแต่ไกล ใบหน้าสวยพอใช้ได้กับแววตาใจดีทำให้เธอเลิกคิ้ว
หน้าคุ้นๆ
“พี่ใบข้าวไง” อีกฝ่ายเดินเข้ามาหา ให้ซิดนีย์มองหน้าชัดๆ “ตอนเด็กๆ พี่ไปเล่นที่บ้านด้วยประจำ จำได้ไหม?”
“อ้อ จำได้แล้วค่ะ สวัสดีค่ะ”
ซิดนีย์ยกมือไหว้เพราะเป็นลูกอาดีนส์ ลูกน้องของพ่อ หากจำไม่ผิดแม่ของใบข้าวเองก็เป็นเพื่อนสนิทของแม่เธอ แต่ใบข้าวกลับไม่สนิทกับ
