ในช่วงเย็นของวันหนึ่ง ซิดนีย์ในชุดเดรสสีชมพูฟามิงโก้ยังคงนั่งไขว่ห้างบนเตียงวิดีโอคอลกับเพื่อนสนิทแม้จะใกล้ถึงเวลาที่แฟนหนุ่มมารับไปปาร์ตี้ก่อนวันงานหมั้น
เริ่ดไหมล่ะ ปาร์ตี้สละโสดวันหมั้น
เดี๋ยวก่อนวันแต่งค่อยจัดใหม่อีกรอบ ฮิๆ
(โอ๊ย! ฉันจะเครซี่ ยัยซิดนีย์ นังตัวแฉบ แกเอาพี่กันมาเป็นของตัวเองจนได้)
เสียงของมิรินดังขึ้นจากลำโพงไอแพด หลังจากฟังเพื่อนสนิทอัปเดตเหตุการณ์ในชีวิตตั้งแต่ช่วงไปอยู่ที่เพนท์เฮาส์พี่ชายกระทั่งปัจจุบัน
“แน่นอน ฉันจะยอมแพ้แบบแกได้ไงในเมื่อเขาเป็นของฉันตั้งแต่แรกและไม่เคยเป็นของคนอื่น” คำพูดเต็มไปด้วยความมั่นใจ ไม่สนว่าเพื่อนบนจอจะเบ้ปากกับความมั่นหน้านั้น
(จ้า~ ให้ฉันออกมาจากพี่ชายแกน่ะดีแล้ว ไม่งั้นคงได้เป็นบ้าหรือไม่ก็ฆ่ากันตายเข้าสักวัน)
“เออ ถ้าแกคิดงั้นฉันก็เห็นดีด้วย” คนตัวเล็กมองเพื่อนของตนเองที่เปลี่ยนไปจากเดิมมาก
มิรินกลายเป็นสาวมั่นใจด้วยเรือนผมสีบลอ
