กว่ารถจะขับมาถึงวัดก็เลยเวลาเที่ยงเข้าไปแล้ว ทั้งสองจึงมุ่งหน้าไปยังสถานที่เก็บอัฐิของพ่อแม่กันภัย ดอกกุหลาบสีขาวถูกคนตัวเล็กวางลงหน้าเจดีย์ใส่กระดูกท่านทั้งสองพร้อมรอยยิ้ม วันนี้เธอเป็นหนึ่งในครอบครัวของเขาแล้ว ไม่จำเป็นต้องปล่อยให้เขาใช้เวลาลำพังกับพ่อแม่อย่างทุกครั้ง
“ปะป๊ากับหม่ามี้พี่กันคะ” ซิดนีย์เรียกท่านทั้งสองด้วยสรรพนามน่ารักจนคนข้างๆ ก้มหน้ายิ้ม “มาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการค่ะ ซิดนีย์กับพี่กันเราหมั้นกันแล้วนะคะ”
เธอยกหลังมือขาวอวดแหวนเพชรตรงหน้ารูปหน้าเจดีย์คล้ายกับเวลาเอาแหวนไปอวดคนนั้นคนนี้ไปทั่ว ไม่ลืมที่จะจับมือของคู่หมั้นหนุ่มมาประกบมืออวดแหวนปิดท้ายเป็นท่าคู่
“ขอบคุณที่ยกลูกชายให้นะคะ ซิดนีย์สัญญาว่าจะดูแลพี่กันให้ดีที่สุดเท่าที่ตระกูลเราจะปกป้องคนคนหนึ่งได้” ใบหน้าสวยทำท่าฮึบฮึกเหิมสร้างกำลังใจให้ตนเองก่อนจะพูดต่ออย่างสดใส “พี่กันไม่ได้ไปทำงานเสี่ยงๆ มาหลายเดือนแล้ว ป๊า
