“เอ่อ...ฟ้าใจเย็นๆก่อนนะ”
“ไม่เย็นแล้วขวัญ ฟ้าจะไม่ทน ไปกันเถอะ ขวัญนอนไหน ฟ้าก็จะนอนที่นั่น”
“ฟ้า...ลุงนิขอโทษ ไหนบอกว่าจะให้โอกาสลุงนิไงล่ะคะ” เหมันต์มองหน้าคนสนิทงงๆ แทบไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างนิธิจะพูดหวานๆออดอ้อนอย่างนี้ก็เป็นด้วย
“ก็ลุงนิขี้โกหก นี่ก็ไม่รู้ว่าจะโกหกอะไรฟ้าอีก เมื่อกี้ก็โกหกว่าไม่เจ็บ แต่ก็ทำฟ้าเจ็บ ดีนะที่ขวัญกับพี่เหมมาพอดี ไม่อย่างนั้นฟ้าต้องเจ็บตัวเหมือนครั้งแรกที่ลุงนิทำอยู่ตรงบันไดนั่นแน่ๆ” เงียบ!...ทุกคนนิ่งเงียบราวกับที่นี่คือป่าช้า เพียงฟ้ากลอกตาใช้ความคิดเพียงครู่ก็หน้าแดงซ่าน นิธิรีบลุกขึ้นรวบเอาร่างบางกอดแนบอกแล้วอุ้มวิ่งหายเข้าไปทางห้องครัวทันที เหมันต์สบตาเพียงขวัญแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์
“ที่บ้านสวนไม่มีบันได ที่บ้านใหญ่มีแต่ก็คนเยอะไปหน่อย” เพียงขวัญส่งค้อนวงใหญ่ให้คนหื่นอย่างรู้ทัน
“ฟ้าคะ ทำไมพูดอะไรไม่รู้จักระวัง ถ้าขืนยังพูดอะไรไม่ระวังแบบนี้อีกลุงนิจะ
