เมื่อวางร่างหญิงสาวลงบนที่นอนแล้ว นิธิก็เอนตัวลงนอนเคียงข้าง หนุ่มใหญ่นอนตะแคงเท้าแขนไว้ที่แก้ม จ้องมองใบหน้าเนียนใสไม่วางตา
“ปิดไฟสิคะลุงนิ” เพียงฟ้าบอกเมื่อสามีเอาแต่จ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินอยู่อย่างนั้น
“ฟ้าไม่อยากจัดงานแต่งเหมือนคุณขวัญหรือคะ”
“ไม่ดีกว่าค่ะ ฟ้าอยากเก็บเงินไว้ให้ลูกเยอะๆ” มือบางลูบคลำหน้าท้องที่นูนเล็กน้อยของตน
“จัดเล็กๆก็ได้ ค่าใช้จ่ายไม่เท่าไรหรอก” นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามแก้มเนียนแผ่วเบา
“ไม่เอาหรอกค่ะ เล็กน้อยยังไงก็ตังค์ ลุงนิหาตังค์คนเดียว อะไรที่ประหยัดได้เราก็ควรประหยัด” นิธินึกขำภรรยา เจ้าหล่อนตัดพ้ออยู่บ่อยๆเวลาเขาซื้ออะไรมาให้ บ่นว่าเสียดายตังค์ บ่นว่ากลัวเงินเดือนจะไม่เหลือเก็บ แล้วเตือนเขาว่าห้ามรูดบัตรเครดิตซื้อของสุรุ่ยสุร่าย ภรรยาเขายังไม่รู้ว่าเงินที่สามีหามาทั้งชีวิตนั้นมีถึงแปดหลักปลายๆ และเงินเดือนเลขหกหลักก็เหลือเก็บจนไม่รู้ว่าจะจัดสรรยังไง เพราะเ
