ไม่มีวันปล่อยมือ

เวลาต่อมา... สองร่างเปลือยเปล่าก็ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ฮานะหนุนแขนแกร่งซบใบหน้าแนบกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย หลงไคเหรินโอบกอดร่างบอบบางไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนสลับกับเลื่อนลงมาลูบหน้าท้องแบนราบผ่านเนื้อผ้าอย่างทะนุถนอม “...” ต่างคนต่างเงียบฟังเสียงหัวใจของกันและกัน ก่อนฮานะจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าหนูกลับญี่ปุ่น... พี่จะทำยังไงคะ” มือหนาที่กำลังลูบไล้หน้าท้องแบนราบชะงักไปเล็กน้อย เควินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่หนักแน่น “ไม่ทำยังไง... ก็แค่ไม่ให้กลับ” “แต่หนูต้องกลับค่ะ” ฮานะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโต แววตาเต็มไปด้วยความกังวล “พี่ริวคงไม่ยอมแน่ๆ ... ถึงตอนนี้เขาจะยอมปล่อยให้หนูมีความสุข แต่มันจะสุขได้นานสักแค่ไหนกันคะ ถ้าระหว่างเรามันยังคาราคาซังแบบนี้” หญิงสาวพูดความจริงแม้ริวอิจิจ