“โธ่! ฮานะ! แล้วหนูไปบอกมันทำไมเนี่ย! แบบนี้ก็หมดสนุกกันพอดี!” ริวอิจิทำหน้าขัดใจทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหัวเสีย
“พี่กำลังรอดูไอ้หมาบ้ามันร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่เลยนะ! อุตส่าห์ปูบทมาซะดิบดี กะจะดูว่ามันจะยอมกลืนน้ำลายตัวเองรับหนูเป็นเมียต่อไหมถ้าหนูท้องกับพี่จริงๆ น่ะ!”
“สนุกบ้าบออะไรคะ” ฮานะหันขวับไปแหวใส่คนเป็นพี่ชายทันที นัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยความโกรธ “พี่เล่นบ้าอะไรอยู่รู้ตัวไหม! ยกพวกไปล้อมรถกลางถนน เอาปืนจ่อหัวกันไปมา นี่ถ้าพี่เควินยิงพี่ตายขึ้นมาจริงๆ หรือลูกน้องยิงกันตายจะทำยังไง! พี่เป็นบ้าไปแล้วเหรอที่เอาชีวิตคนมาล้อเล่นแบบนี้น่ะ!”
เจอคนตัวเล็กสวดยับเข้าไป ริวอิจิถึงกับสะอึกแสร้งทำเป็นมองเพดานผิวปากไม่รู้ไม่ชี้
“เดี๋ยว... เดี๋ยวๆๆ หยุดก่อน!” เควินที่เพิ่งดึงสติกลับมาได้ยกมือขึ้นห้ามจังหวะ สมองตีกันยุ่งไปหมดชายหนุ่มหันไปจ้องหน้าริวอิจิเขม็ง
“มึงเนี่ยนะพี่ชายฮานะ! พี่ชายบุญธรรม?
