ชีวิตที่ไร้ค่า...

หลายวันผ่านไป... หลังจากถูกบังคับให้ลาออกจากงานและโดนข่มขู่ด้วยเรื่องบ้านเด็กกำพร้า เควินก็หายตัวไปเลย แต่กลับทำให้ฮานะก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่ปีศาจร้ายไม่เข้ามายุ่มย่ามในชีวิต อย่างน้อยการที่เขาหายไปมันก็ทำให้เธอได้พักหายใจและหลอกตัวเองว่าฝันร้ายอาจจะจบลงแล้ว เวลา19.00น. ร่างบางในชุดนอนเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเพิ่งอาบน้ำเสร็จ นั่งเช็ดผมพลางหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กขึ้นมาจดรายการของใช้ “พรุ่งนี้ไปซื้อข้าวสาร นมผง แล้วก็แวะดูของเล่นลดราคาให้พวกเด็กๆ ดีกว่า...” รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานเมื่อนึกถึงรอยยิ้มของน้องๆ ที่บ้านเด็กกำพร้า มันเป็นสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจที่บอบช้ำได้ในตอนนี้ ครืด... ครืด... รอยยิ้มจางหายไปในพริบตาเมื่อหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ ปรากฏชื่อ ‘คนเลว’ ที่โทรเข้ามา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดรับสาย [มาหาฉันที่คอนโด... เดี๋ยวนี้] น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งสั้น