“มะ... ไม่ใช่! คาร์ลไม่ใช่ลูกของคุณ!”
ฮานะตอบกลับเสียงแข็ง พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามาจับผิด ทว่าความตื่นตระหนกที่ฉายชัดในดวงตากลับปิดบังเขาไว้ไม่มิด
“ไม่ใช่เหรอ...” เควินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แสยะยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า “แน่ใจนะ”
“แน่ใจ! คาร์ลไม่ใช่ลูกคุณ เขาเป็นลูกฉันคนเดียว!” เธอยังคงดึงดันเถียงคอเป็นเอ็น แม้ในใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวว่าเขาจะรู้ความจริง
“ฮานะ...” น้ำเสียงทุ้มต่ำกดลึกลงจนน่าขนลุก นิ้วแกร่งเชยคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ “คิดให้ดี... พูดให้ดีๆ พี่จะถามอีกครั้ง... คาร์ลคือลูกชายพี่ใช่ไหม!”
“ไม่ใช่! ฉันบอกว่าไม่ใช่ไงเล่า!”
ถึงปากจะปฏิเสธเสียงแข็ง แต่สายตาที่สั่นระริกและหยาดน้ำใสๆ ที่เอ่อคลอเบ้ามันหลอกผู้ชายที่ฉลาดเป็นกรดอย่างหลงไคเหรินไม่ได้
ชายหนุ่มมองปฏิกิริยาของคนใต้ร่างแล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ความโกรธเกรี้ยวที่เธอหนีไปหายเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้
