เชื่อใจได้เหรอ...

ค่ำวันเดียวกัน... ภายในห้อง... หญิงสาวกอดเข่าตัวอยู่บนเตียงนัยน์ตากลมโตเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คิ้วเรียวขมวดเข้าหาเป็นปม ในหัวเอาแต่ทบทวนเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันซ้ำไปซ้ำมา โดยเฉพาะคำพูดของริสะ ‘คุณไม่มีทางรักนังเด็กกำพร้านี่ได้หรอก!’ ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว... ทำไมริสะถึงรู้ว่าเธอเป็นเด็กกำพร้า? ทั้งๆ ที่วันนี้เพิ่งจะเคยเจอกันเป็นครั้งแรก หรือว่าริสะจะแอบสืบเรื่องเธอกับเควินมาตลอด? หรือมีใครเอาเรื่องเธอไปบอก? ยิ่งคิด ฮานะก็ยิ่งรู้สึกว้าวุ่นและไม่เข้าใจ แกร๊ก... หลงไคเหรินเดินใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมที่เปียกหมาดออกมา ชายหนุ่มสวมเพียงกางเกงนอนขายาว ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดแผงอกล่ำสันและมัดกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวสวย หยดน้ำที่เกาะตามผิวเนื้อยิ่งทำให้มาเฟียหนุ่มดูเซ็กซี่และกร้าวใจจนแทบละสายตาไม่ได้ ทว่า... สำหรับฮานะในตอนนี้ความหล่อเหลานั้นกลับไม่ได้ทำให้รู้สึกใจเต้นแรงเหมือนทุกที