เวลา 12.00 น.
บรรยากาศช่วงพักกลางวันเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ ที่กำลังนั่งล้อมวงทานอาหารกลางวันกันอย่างเอร็ดอร่อย
วันนี้พิเศษกว่าทุกวันเพราะมี ‘สปอนเซอร์ใจดี’ เลี้ยงไก่ทอดเจ้าดังและขนมเค้กชุดใหญ่ที่สั่งตรงมาจากร้านดัง
ฮานะกำลังง่วนอยู่กับการตักข้าวแจกจ่ายให้เด็กๆ ทว่าสายตากลับเหลือบไปที่มุมหนึ่งของโรงอาหาร
ภาพที่เห็นทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบและพองโตอย่างบอกไม่ถูก
‘หลงไคเหริน’ ทายาทมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่มักจะสวมมาดนิ่งขรึมและแผ่รังสีอำมหิตอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นกระเบื้องร่วมวงกับเด็กๆ
“กินดีๆ ครับ เลอะเทอะหมดแล้วเห็นไหม”
เสียงทุ้มเอ็ดเบาๆ แต่กลับไม่มีความน่ากลัวเลยสักนิด มือหนาถือกระดาษทิชชู เอื้อมไปเช็ดคราบซอสมะเขือเทศที่เลอะมุมปากของเด็กชายวัยสี่ขวบอย่างเบามือ
“ก็ไก่ทอดมันอร่อยนี่คร้าบ พี่ชายสุดหล่อป้อนน้องพีทหน่อยสิคร้าบ” เด็กน้อยทำตาป
