พอผมรู้ว่าโรงพยาบาลไหนผมก็รีบวิ่งออกมาโบกรถทุกคันที่คิดว่าเขาจะรับ
" พี่ให้ผมไปด้วยเถอะครับ " ผมไหว้แท็กซี่คันที่เท่าไหร่ไม่รู้ไม่มีใครไปโรงพยาบาลนั้นเลยเพราะมันไกลมากออกจากเขตเขาด้วย
" ผมเหมา " ผมพูดและยกมือไหว้เขาขอความเห็นใจอะไรก็ได้ตอนนี้ผมขอแค่ไปเจอเมียก่อน
" ขึ้นมาเลย " ผมขึ้นแล้วนั่งไม่ติดเบาะโทรหาน้อยหน่าแต่ไม่มีคนรับเบอร์ม๊าเธอผมก็ไม่มีผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วในตอนนี้ภาวนาให้อีเมียอย่าเป็นอะไรก็พอ
30 นาทีต่อมา
ตอนนี้3ทุ่มผมยังเดินวนหาตึกที่น้อยหน่าอยู่ไม่เจอผมหอบปากแห้งไปหมดแต่ผมไม่มีเวลามาพักตอนนี้
" ยักษ์!! " ผมหันไปตามเสียงเรียกทันที ภาพตรงหน้ามันทำผมน้ำตาไหล
" เป็นไงบ้างเจ็บมั้ย " ผมทรุดตัวลงนั่งข้างรถเข็นเธอๆอยู่ในสภาพใส่เฝือกที่ขาทั้งสองข้างและปากแตกคิ้วแตกหน้าบวมจนผมแทบจำไม่ได้
" ร้องทำไมคะ " เธอเอามือลูบหัวผมเบาๆ
" ฮึกๆ กะ..ก็ อึก เมียเจ็บจะให้ยิ้มเหรอวะ ฮึก " น้ำตา
