5 ปีต่อมา
" แงงงงง ป๊าาาาาาาา "
" ครับๆมาแล้วครับ " ผมปาดเหงื่ออย่างหมดแรง วันนี้ผมต้องทำหน้าที่พ่อบ้านเพราะอีเมียมันออกไปช็อปกับเพื่อนตัวเองบอกนานๆทีจะได้ไปผมเลยยอมๆเธอไป
" ป๊าาา ฮึกๆ ปะป๊า รามอยากกินนม แง้งงงงงง " รามลูกชายผมกับน้อยหน่าเองครับพอโตมาก็ออกลายนิสัยแม่มันเลยร้องไห้เก่งงอแงเก่งอีแม่ก็ตามใจเก่ง
ผมขัดใจอะไรก็ไม่ได้ร้องไห้ตลอดจนบางทีผมกับอีเมียทะเลาะกันเรื่องตามใจลูกแรงเลยก็มี
" ลูกต้องอดทนรอสิครับ รามอสูร ป๊ากับมี๊น่ะอดทนมาตลอดเลยนะตอนเลี้ยงหนูเนี่ยมันยากมากเลยนะลูกหนูต้องช่วยป๊ากับมี๊บ้างสิครับ " ผมพยายามสอนลูกด้วยคติต่างๆให้ลูกเข้าใจ
" อดทน รามอดทนเนเน่ช่วย " รามยิ้มแล้วทำฮึดฮัดใหญ่เลย
" ครับ รอป๊าก่อนนะครับเดี๋ยวป๊าไปล้างขวดนมก่อนเนาะ " ผมบอกลูกแล้วหอมแก้มเบาๆก่อนจะเดินไปล้างขวดนม งานบ้านก็ต้องทำลูกก็ต้องเลี้ยง ป่านนี้อีเมียมันเอาบัตรผมไปรูดสบายใจแล้วมั้ง…
ตกเย็น
