คราม ขับรถอยู่ในเขตชานเมืองลำปางมานานกว่าห้าวัน เขา เลือกที่นี่เป็น ฐานปฏิบัติการ เพราะมันเป็นจุดเริ่มต้นของภูมิภาคเหนือที่เงียบสงบ ความหวัง เริ่มจางหายไปตามจำนวนของใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยที่เขาได้พบเจอ เขา ทิ้ง ความหรูหรา ในกรุงเทพฯ มาใช้ชีวิต ในรถและห้องพักรายวันราคาถูก เสื้อผ้า ของเขาดูยับยู่ยี่ ใบหน้า เต็มไปด้วยไรหนวด และ แววตา ที่เคยเฉียบคมของ วิศวะกร บัดนี้เต็มไปด้วย ความมืดมน และ ความทรมาน
คราม จอดรถที่ริมแม่น้ำวัง ทอดสายตา ไปยังบ้านเรือนเก่าแก่ที่เรียงรายอยู่ เขา พยายามใช้ ความรู้สึก นำทาง แต่ ความรู้สึก มัน ไม่ได้ให้ พิกัด ที่แม่นยำ
คราม: (ในความคิด: ลำปาง ! ฉัน มาถึง ที่นี่ แล้ว ! ฉัน รู้สึก ได้ว่า เธอ อยู่ใกล้ ! แต่ ... ใกล้ แค่ไหน ! มัน เป็น ความรู้สึก ที่ บ้าบอ ที่สุด ! ฉัน ควรจะ ใช้ ตรรกะ ! แต่ ตรรกะ มัน พังทลาย ไปแล้ว ! เธอ ต้องการ อิสรภาพ ! เธอ ต้องการ พิสูจน์ ตัวเอง ! เธอ จะ
