คราม นั่งอยู่บนม้านั่งไม้เก่าๆ ใต้ร่มไม้ห่างจากบ้านของ ปลายฟ้า ประมาณสองร้อยเมตร ความเงียบ ยามค่ำคืนของลำปางเป็น เพื่อน ที่ซื่อสัตย์ของเขา ดวงตา ของเขาจับจ้องไปที่ หน้าต่าง ที่ มี แสงไฟ สลัวๆ คราม รู้สึก อิ่มเอม อย่างประหลาด เพราะ แม่บัว รายงาน ว่า ปลายฟ้า ทาน อาหารบำรุงที่เธอเตรียมไว้จนหมด และ หมอนรองครรภ์ ก็ถูกนำไปใช้แล้ว นี่ คือ สัญญาณ ของ การยอมรับ อย่างเงียบๆ
คราม: (ในความคิด: ฉัน ทำได้ ! ฉัน กำลังจะ ดูแล เธอ ! โดย ไม่ทำลาย กำแพง ของ เธอ ! เธอ ... เธอ ยอมรับ ความเมตตา ! นี่แหละ คือ สัญญาณ ที่ ดีที่สุด ! ฉัน จะ อดทน ! จะ ไม่รีบร้อน ! รอ วันที่ ลูก คลอด ... วันที่ เธอ พร้อม ที่จะ เชื่อมั่น ใน ความรัก ที่ ปราศจาก เงื่อนไข ของฉัน ! ฉัน ... ฉัน จะ อยู่ ตรงนี้ ... เพื่อ เป็น ' รากฐาน ' ที่ แข็งแกร่ง ที่สุด ให้ เธอ ! )
ทันใดนั้น การเคลื่อนไหว ภายในบ้านก็เปลี่ยนไป ปลายฟ้า เปิดไฟ สว่างจ้า ใน
