เมื่อ คราม รีบขับรถกลับมารับ ปลายฟ้า ความตึงเครียด ระหว่างพวกเขามันหนาแน่นกว่าอากาศยามบ่าย ปลายฟ้า ไม่พูดอะไร เธอ ไม่ได้ย้ำเตือนกฎ แต่ เธอ เปิดประตูรถ และ นั่งลง อย่าง เงียบๆ การกระทำนี้ เอง คือการ ยอมรับ ที่ เจ็บปวด ที่สุด
ปลายฟ้า ไม่ได้ให้ เงื่อนไข ใหม่ แต่ เธอ ให้ ' สิทธิ ' ที่ จำเป็น ในการ ดูแล เธอ ในฐานะ ' ความจำเป็น ' ทาง กายภาพ เท่านั้น เธอ เหลือบมอง คราม ที่ กำลังจะ เก็บถุง สัมภาระ ที่ ตกอยู่บน พื้น ใบหน้า ของเขา ยังคง ซีดเผือด ด้วยความตกใจ ไม่ได้ มี ร่องรอย ของ ความเย้ยหยัน หรือ ความดีใจ ที่ ได้ชัยชนะ เลย ! มีแต่ ความโล่งใจ และ ความมุ่งมั่น ที่จะ รับผิดชอบ
คราม ขับรถกลับไปยังบ้านเช่า เขารู้ดี ว่า คำสั่ง ของ ปลายฟ้า นั้น ยังคง อยู่ ในอากาศ เขา ไม่ใช่ คนรัก ! เขา คือ เครื่องมือ ที่ ถูก อนุญาต ให้ ทำงาน เพื่อ ความปลอดภัย ของ เธอ และ ลูก เท่านั้น
คราม: (ในความคิด: เธอ ... เธอ ไม่ได
