ตอนที่ 12: การจ้องมองที่ทรมาน

ค่ำคืนแรกของการอยู่ร่วมกันเริ่มต้นด้วย บทลงโทษ ที่ คราม มอบให้ ปลายฟ้า การนอนเปลือยกายบนกองเสื้อผ้าที่เธอเลือกในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่โดยมีคราม นั่งจ้องมองเธออยู่ตลอดทั้งคืน แสงสลัวจากไฟหัวเตียงส่องให้เห็นโครงร่างของเธออย่างน่าค้นหา ปลายฟ้า ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างจำนน แต่ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วย ความท้าทาย เธอทิ้งตัวลงนอนบนกองเสื้อผ้าที่เธอเลือกมาอย่างจงใจเสื้อเชิ้ตสีขาวของ คราม ที่ยาวคลุมเพียงครึ่งต้นขาเท่านั้น ความเย็น จากพื้นหินอ่อนกระทบผิว ย้ำเตือนถึงสถานการณ์ที่เธอต้องเผชิญ คราม นั่งลงบนโซฟาหนังตัวยาวที่อยู่กลางห้องแต่งตัว แสงไฟสลัวส่องให้เห็นร่องรอยความเครียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยของเขา สายตาของเขาจับจ้องเธออย่างไม่ลดละ มันเป็นการจ้องมองที่เต็มไปด้วย ความหึงหวง ที่ถูกระงับไว้ด้วย คำมั่นสัญญา ของตนเอง คราม: (เขาพูดเสียงต่ำ ทุ้ม และแฝงความข่มขู่) คราม: "เป็นยังไงบ้าง ปลายฟ้า? สบายดีไหมกับการเป็น ของเล่น ให้ พี่ จ้องมอง? พี่ หวังว่า น้อง จะไม่สบายเกินไปนะ! ถ้าหนาว น้อง ก็แค่ ร้องขอ ให้ พี่ ช่วยสิ!" ปลายฟ้า: (พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด เธอหันหน้าเข้าหาเขาอย่างไม่เกรงกลัว) ปลายฝัน: "ฉัน สบายดีค่ะ พี่คราม! พี่ ไม่ต้องเป็นห่วง! ฉัน กำลัง สนุก กับการทำให้ พี่ ต้อง ทรมาน กับการ ห้ามแตะต้อง! และ พี่ต้องขอบคุณฉัน ด้วยซ้ำที่ทำให้ พี่ ไม่ต้องละเมิดกฎของ ตัวเอง! พี่ กำลังใช้ อำนาจ ที่ ไร้ความหมาย!" ความคิดของคราม: นี่คือผู้หญิงที่ พี่ ไม่เคยเจอ! เธอไม่ได้กลัว ความต้องการ ของ พี่ เลย! พี่ จะต้องทำลาย กำแพง นี้ให้ได้! พี่ จะต้องทำให้เธอ ยอมจำนน ต่อ ความต้องการ ที่ พี่ มี! คราม: (ดวงตาเต็มไปด้วยไฟปรารถนา) คราม: " ทรมาน เหรอ? น้อง คิดว่า พี่ ทรมานเหรอ! พี่ กำลังมีความสุขที่สุดต่างหาก! น้อง รู้ไหม... ร่างกาย ของ น้อง สวยงาม และ ยั่วยวน มากกว่าที่ พี่ จินตนาการไว้เยอะเลย! ทุกส่วนของ น้อง มันกำลังสร้าง ความปรารถนา ให้ พี่ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด! ปรารถนา ที่จะ ครอบครอง น้อง อย่างสมบูรณ์! พี่ กำลัง รอ เวลาที่ น้อง จะพ่ายแพ้ต่อ ความรู้สึก ของ ตัวเอง!" ปลายฟ้า: (เธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเน้นย้ำสัดส่วนที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ต) ปลายฟ้า: "ความปรารถนา ของ พี่ คือ จุดอ่อน ของ พี่ ค่ะ! พี่คราม! ฉัน จะใช้มันเป็น อาวุธ ในการ เอาชนะ พี่! พี่ คงจะ หงุดหงิด มากที่ พี่ ไม่สามารถ ครอบครอง ฉัน ได้ตามที่ พี่ ต้องการ! พี่ คงกำลังคิดอยู่ใช่ไหมคะว่าถ้า พี่ จูงมือ ฉัน กลับไปที่เตียง! พี่ ก็จะชนะเกมนี้ทันที! พี่ คงคิดว่า การบังคับ คือ ความสุข ที่แท้จริง!" คราม: (เปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อย แสดงความไม่สบายใจอย่างชัดเจน) คราม: "พี่ สามารถ ครอบครอง น้อง ได้ทุกเมื่อที่ พี่ ต้องการ! แต่ พี่ ต้องการให้ น้อง ร้องขอ ให้ พี่ ครอบครอง น้อง เองต่างหาก! นี่คือ บทลงโทษ ที่ พี่ สร้างขึ้นมาเพื่อรอฟังคำ ร้องขอ จาก น้อง! ร้องขอ ให้ พี่ ไปนอนกอด น้อง ที่เตียง! ร้องขอ ให้ พี่ หยุดทรมาน น้อง ด้วยการจ้องมอง! พี่ จะทำตาม ความต้องการ ของ น้อง ถ้า น้อง ยอม ศิโรราบ!" ปลายฟ้า สังเกตเห็นร่องรอยความร้าวฉานในดวงตาของ คราม เธอรู้ว่านี่คือโอกาสที่จะใช้คำพูดเพื่อทำลายกำแพงของเขา เธอเปลี่ยนจากการยั่วยวนทางกายเป็นการยั่วยวนทางความคิดที่บาดลึกถึง ตัวตน ของเขา ปลายฟ้า: (พูดอย่างเยือกเย็นและจริงจัง) ปลายฟ้า : " พี่คราม! ฉัน มี คำถาม ที่ พี่ ต้องตอบอย่าง ซื่อสัตย์! ในเมื่อ พี่ เป็นคนที่มี อำนาจ มากที่สุด! เป็น เฮดว๊ากวิศวะ ที่ใคร ๆ ก็เกรงกลัว! ทำไม พี่ ถึงต้องใช้ การบังคับ และ การข่มเหง เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ พี่ ต้องการ! พี่ ไม่สามารถใช้ ความอ่อนโยน หรือ ความรัก ได้เลยเหรอคะ! พี่ ไม่คิดเหรอว่า ความอ่อนโยน นั้นมี อำนาจ มากกว่า ความป่าเถื่อน ของ พี่! ความอ่อนโยน มันแสดงถึง ความกล้าหาญ มากกว่า การใช้อำนาจ เสียอีก!" คราม: (คำพูดของเธอทำให้เขาชะงัก) คราม: "ความรัก เป็นเรื่อง ไร้สาระ! ปลายฟ้า! ความรัก ทำให้คน อ่อนแอ! พี่ เคยเห็นคนที่ อ่อนแอ และถูก ทำลาย มาเยอะแล้ว! อำนาจ คือสิ่งเดียวที่ พี่ เชื่อ! อำนาจ ที่สามารถ ควบคุม ทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว! พี่ ไม่ต้องการที่จะ พ่ายแพ้ ให้กับความรู้สึกโง่ ๆ พวกนั้น!" ปลายฟ้า: (พูดอย่างเยือกเย็นและหนักแน่น) "อำนาจ ของ พี่ ก็กำลังจะ ทำลาย พี่ เองนั่นแหละค่ะ! พี่ กำลังจะ แพ้ เกม นี้เพราะ พี่ แยกแยะไม่ได้ระหว่าง ความต้องการ และ ความผูกพัน! พี่ พา ฉัน มานอนในห้องของ พี่! สั่ง ให้ ฉัน จูบ พี่! สั่ง ให้ ฉัน กอด พี่ ในตอนเช้า! พี่คราม! พี่ ลองถามใจ ตัวเอง ดูสิว่า นั่นไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย! นั่นคือการ เรียกร้อง หา ความใกล้ชิด จาก ฉัน! พี่ แค่ไม่กล้ายอมรับว่า พี่ เหงา และ โดดเดี่ยว! พี่ กำลังใช้ อำนาจ เพื่อปิดบัง ความอ่อนแอ ของ ตัวเอง!" คราม: (ลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธจัด เขาใช้กำปั้นทุบเบา ๆ ไปที่ผนังไม้ เสียงดัง "ปึ้ก" เพียงเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยพลังทำลายล้างที่ถูกระงับไว้) "หุบปากซะ ปลายฟ้า! น้อง อย่ามาตีความ คำสั่ง ของ พี่! พี่ ทำตาม สัญชาตญาณ ของ พี่! และ สัญชาตญาณ ของ พี่ กำลังบอกว่า พี่ ต้องการ ลงโทษ น้อง! น้อง กำลังทำให้ พี่ โกรธ พี่ กำลังจะ ทำลาย น้อง!" ปลายฟ้า: (ยิ้มอย่างผู้ชนะอย่างแท้จริง) "ถ้า พี่ ต้องการ ลงโทษ ฉัน จริง ๆ! พี่ ก็ต้อง จูบ ฉัน สิคะ! จูบ ที่ทำให้ ฉัน หายใจไม่ออกเหมือนกับตอนที่ พี่ ลงโทษ พี่ข้าว! แต่ พี่ จูบไม่ได้! เพราะ พี่ กำลังถูก กฎ ของ ตัวเอง บังคับให้ ห้ามแตะต้อง! นั่นแหละคือ ความพ่ายแพ้ ของ พี่! พี่คราม! พี่ กำลัง ทรมาน ตัวเอง เพื่อ รักษาอำนาจ ที่กำลังจะ พังทลาย ลง! ฉัน ได้ ชนะ พี่ แล้ว!" คำพูดของ ปลายฟ้า จี้ใจดำของ คราม อย่างรุนแรง เขาไม่สามารถควบคุมความโกรธที่ผสมกับความปรารถนาที่พุ่งพล่านในร่างกายได้ การถูกจ้องมองและถูกยั่วด้วยวาจาทำให้เขาหมดความอดทน คราม ยอมรับว่าแพ้ในการประลองความอดทนและสติสัมปชัญญะนี้ คราม: (พยายามสงบสติอารมณ์ เขายอมรับว่าแพ้ในการประลองความอดทน) "พอแล้ว! น้อง ได้รับ บทลงโทษ เพียงพอแล้ว! พี่ จะกลับไปนอนบนเตียงของ พี่! พี่ ไม่ต้องการให้ น้อง เสียชีวิตเพราะ ความหนาว ในห้องนี้! ความตาย ไม่ใช่สิ่งที่ พี่ ต้องการ! พี่ ไม่ได้ต้องการให้ น้อง เจ็บปวด ทางร่างกาย!" ปลายฟ้า: "หนี เหรอคะ! พี่คราม! พี่ กำลัง หนี จาก ความพ่ายแพ้ ของ พี่! พี่ กลัวที่จะ พ่ายแพ้!" คราม: (ดวงตาเต็มไปด้วยไฟ) "พี่ ไม่ได้หนี! พี่ จะไปรอ น้อง อยู่ที่นั่น! น้อง คงลืมไปแล้วว่า กฎข้อที่ 4 คือ... น้อง ต้อง กอดพี่ ทุกคืน! พี่ ให้เวลา น้อง สิบนาทีในการออกมาจาก กรง ที่ น้อง ถูกลงโทษ! ถ้าไม่มา... บทลงโทษ ของ น้อง จะ เพิ่มขึ้น เป็น สองเท่า! และคราวหน้า พี่ จะไม่ให้ น้อง มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียวมาปกปิด! น้อง ต้องทำตาม กฎ ของ พี่!" ปลายฟ้า รู้สึกถึงชัยชนะอย่างชัดเจน เธอได้รับ ความรัก ในรูปแบบของ ความห่วงใย ที่ คราม ไม่กล้ายอมรับออกมา เธอรับคำสั่งและลุกขึ้นช้า ๆ สวมเสื้อเชิ้ตของ คราม ที่ใช้ปกปิดร่างกาย แล้วเดินออกจากห้องแต่งตัวไปที่เตียงของเขา ปลายฟ้า: (ขึ้นไปนอนข้าง ๆ คราม แล้วหันหลังให้เขาอย่างจงใจ) "ฉัน มาแล้วค่ะ พี่คราม! ฉัน จะทำตาม คำสั่ง ของ พี่! แต่ พี่ ต้องจำไว้ว่า... ฉัน ไม่ได้มา ยอมจำนน! ฉัน มา สะสมอำนาจ ที่จะทำให้ พี่ พ่ายแพ้ ต่อ ความรู้สึก ของ พี่ เอง! และ ฉัน ไม่ต้องการให้ พี่ กอด ฉัน! ฉัน แค่ทำตาม กฎ!" คราม ไม่พูดอะไร แต่ใช้แขนแกร่งของเขารวบตัว ปลายฟ้า เข้าไปกอดไว้แน่น การกอดครั้งนี้เต็มไปด้วยความ โหยหา ที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดทั้งคืน เขากดใบหน้าลงกับเส้นผมนุ่มสลวยของเธอ สูดดมกลิ่นหอมอย่างลึกซึ้ง คราม: (เสียงกระซิบข้างหู) "ฝันดีนะ ปลายฟ้า! น้อง เป็น คู่ต่อสู้ ที่ พี่ ต้องการมานานแล้ว! พี่ จะรอวันที่ น้อง ร้องขอ ให้ พี่ จูบ น้อง ด้วย ความรัก!"