ตอนที่ 4: การบุกรุกในห้องส่วนตัว

ค่ำคืนนั้นที่หอพักนักศึกษาหญิงไม่ได้เงียบสงบอย่างที่ควรจะเป็น ปลายฟ้า เดินเข้าห้องมาพร้อมกับความหงุดหงิดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด การเผชิญหน้ากับ คราม ในโรงอาหารกลางวันเหมือนเป็นการประกาศสงครามที่ทำให้เธอตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งมหาวิทยาลัย "บ้าที่สุด!" ปลายฟ้าบ่นพึมพำกับตัวเองขณะที่ล้มตัวลงบนเตียง เธอกำลังจะโทรไประบายกับเพื่อน แต่เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นเสียก่อน (Line Chat: Kram_W) Kram_W: เธอ อยู่ห้องไหม? ฉันอยู่หน้าหอเธอแล้ว และฉันไม่ชอบรอนาน ปลายฟ้าสะดุ้งสุดตัว เธอรีบกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งไปดูที่หน้าต่างบานเล็ก ภาพที่เห็นทำให้เธอแทบจะกรี๊ดออกมา คราม ยืนพิงรถสปอร์ตสีดำคันหรูของเขาอย่างสบายอารมณ์ ในชุดลำลองที่ดูดีเกินกว่าจะเป็นแค่การ "มาหา" ทั่วไป เธอหันขวับกลับมาที่ประตูห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะล็อกกลอนซ้ำอีกครั้งด้วยมือที่สั่นเทา เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามเขาได้ ถ้าเขาต้องการจะบุกรุกจริง ๆ (Line Chat: Kram_W) Kram_W: เปิดประตูให้ฉันซะรุ่นน้อง ไม่อย่างนั้นฉันจะโทรหาคนดูแลหอให้มาเปิดให้ เธอคงไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องของเราใช่ไหม Plaifah: พี่คราม! พี่ ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้! Kram_W: ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างที่อยากจะมีกับเธอปลายฟ้า เปิดประตู! ปลายฟ้าหายใจเข้าลึก ๆ เธอรู้ตัวว่าไม่สามารถหลีกหนีการเผชิญหน้าครั้งนี้ได้อีกแล้ว การปฏิเสธมีแต่จะทำให้เขาใช้กำลังและอำนาจมากกว่าเดิม เธอจึงปลดล็อกประตูแล้วก้าวถอยหลังไปรออย่างท้าทาย ไม่ถึงห้านาที เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างห้วน ๆ ปลายฟ้าเปิดประตูออกเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาคมกริบของครามที่จ้องมองเข้ามา ปลายฝัน: "มาทำบ้าอะไรที่นี่ พี่คราม" ปลายฟ้าถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ราบเรียบที่สุด ครามไม่ตอบ แต่ใช้มือดันประตูให้เปิดออกกว้างกว่าเดิม ก่อนจะก้าวเข้าห้องมาอย่างไม่ขออนุญาต บรรยากาศในห้องแคบ ๆ ของเธอเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงของเขา และความรู้สึกถึงการถูกรุกรานที่รุนแรง ครามมองสำรวจห้องพักของเธออย่างประเมิน ก่อนจะปิดประตูลงและล็อกกลอนจากด้านในอย่างช้า ๆ เสียง "แกร๊ก" ของกลอนประตูดังก้องในความเงียบ ทำให้ปลายฟ้าหัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม คราม: "ห้องนายเล็กชิบหาย" ครามกล่าวอย่างไม่สุภาพ คราม: "ไม่สมกับเป็นดาวคณะนิเทศฯ เลย" ปลายฝัน: "เรื่องของฉัน" ปลายฟ้าตอบกลับอย่างหงุดหงิด ปลายฝัน : " พี่ มาทำอะไรที่นี่! นี่มันห้องส่วนตัวของฉันนะ! กลับไปเดี๋ยวนี้เลย" ครามเดินเข้าหาเธออย่างช้า ๆ ปลายฟ้าพยายามจะถอยหนีแต่ก็ถูกผนังขวางไว้ ครามใช้มือเท้าลงกับผนังข้างศีรษะเธออีกครั้ง เพื่อจำกัดพื้นที่ของเธอ คราม: "ฉันมาตามกฎไง รุ่นน้อง" ครามกระซิบชิดใบหูเธอ คราม: "กฎที่บอกว่าฉันจะวุ่นวายกับเธอ ได้ทุกที่ ทุกเวลาที่ฉันต้องการ" ปลายฝัน: "ฉันไม่เคยตกลงกับกฎบ้า ๆ นี้!" ปลายฟ้าเถียง คราม: "ไม่ได้ตกลงเหรอ?" ครามยิ้มเยาะ คราม: "แต่เธอ ก็ยอมให้ฉันจูบ เธอถึงสองครั้งในห้องเก็บของนั่นนะ ปลายฟ้า การที่เธอ ไม่ปฏิเสธอย่างจริงจัง ก็เท่ากับเธอ ยอมรับเงื่อนไขนี้แล้ว" เขาโน้มตัวลงมาใกล้กว่าเดิมจนลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาปะทะกับผิวของเธอ คราม: "เกมของเรามันง่ายมากนะเธอ" ครามพูดด้วยเสียงแหบพร่า คราม: "ฉันจะให้สิ่งที่นายต้องการ นั่นคือ ความพ่ายแพ้ของฉัน แลกกับสิ่งที่ฉันต้องการ... นั่นคือ ร่างกายของเธอ" ปลายฝัน: "ร่างกายเหรอ?" ปลายฟ้าถามเสียงแผ่ว พยายามทำตัวให้เข้มแข็ง ปลายฝัน: "ถ้าพี่ต้องการแค่ร่างกายของฉัน พี่ก็ไปหาผู้หญิงคนอื่นสิ! คนที่เขาเต็มใจกว่าฉัน!" ครามหัวเราะในลำคออย่างสนุกสนานกับความดื้อรั้นของเธอ คราม: "มันไม่สนุกน่ะสิ! ผู้หญิงคนอื่นยอมฉันง่าย ๆ เกินไป แต่เธอน่ะ... เธอมันปากหมา ท้าทาย และเป็น ของเล่น ที่น่าสนใจที่สุดที่ฉันเคยเจอในชีวิตมหาวิทยาลัยนี้เลยนะ รุ่นน้อง" เขาใช้มือข้างหนึ่งลูบไล้ไปตามต้นแขนของเธออย่างจงใจ สร้างความรู้สึกวาบหวามที่ปลายฟ้าพยายามปฏิเสธมันอย่างสิ้นหวัง คราม: "บอกฉันมาซิ ปลายฟ้า" ครามสั่ง คราม: "คืนนี้เธอ จะทำอะไรกับ ฉัน" ปลายฟ้าเม้มปากแน่น เธอรู้ว่าตอนนี้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างที่สุด แต่ศักดิ์ศรีของเธอยังไม่ยอมแพ้ ปลายฟ้า: "ฉันจะทำให้พี่ต้องเสียใจที่เข้ามาในห้องนี้" ปลายฟ้าตอบกลับอย่างท้าทาย ปลายฟ้า: "ฉันจะทำให้พี่ต้อง คลาน ออกไปจากชีวิตของฉันให้ได้" คราม: "คลานเหรอ?" ครามยิ้มร้ายกาจ เขาใช้มือข้างหนึ่งเลื่อนไปจับท้ายทอยของเธอแน่นแล้วดึงให้ใบหน้าเธอเงยขึ้น คราม: "ได้! ฉันจะยอมให้ เธอสั่งฉัน ได้ทุกอย่าง... บนเตียงเท่านั้น!" ครามไม่ได้รอคำตอบ เขาก้มลงมาจูบเธออีกครั้งอย่างรุนแรงและครอบครองมากกว่าสองครั้งที่ผ่านมา จูบนี้กินเวลานาน และเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ทำให้ปลายฟ้าแทบจะลืมการหายใจ เธอตอบสนองการจูบนั้นอย่างสับสนระหว่างความเกลียดชังและความต้องการที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาถอนจูบออกไป ครามเงยหน้าขึ้นอย่างหอบเล็กน้อย แต่ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยไฟที่โหมกระหน่ำ คราม: "เอาล่ะ" ครามพูดเสียงแหบ คราม: "กฎข้อสุดท้ายก่อนที่เราจะเริ่มเกมอย่างเป็นทางการ..." เขาใช้สายตาจ้องมองเธออย่างแนบแน่น และกระซิบถ้อยคำที่เต็มไปด้วยอำนาจและความไม่สุภาพ คราม: "จำไว้! เธอ ไม่มีสิทธิ์เรียกฉันว่า พี่ อีกต่อไปแล้ว ปลายฟ้า เธอต้องเรียกชื่อฉันเฉย ๆ หรือเรียกในสิ่งที่ฉันสั่งให้เธอเรียกเท่านั้น" ปลายฟ้าหายใจเข้าลึก ๆ เธอรับรู้ว่านี่คือการประกาศว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาได้ถูกลดระดับลงเป็นการเท่าเทียมทางกาย แต่เหนือกว่าด้วยการควบคุมของเขา ปลายฟ้า: "ได้!" ปลายฟ้าตอบรับคำท้า ปลายฟ้า" "ฉันรับกฎของ นาย คราม" ครามยิ้มอย่างพึงพอใจ เพราะในที่สุดเขาก็ได้ยินชื่อของตัวเองออกมาจากปากของเธออย่างเต็มเสียง พร้อมกับการยอมจำนนในกฎกติกาที่เขาสร้างขึ้นมา ครามไม่รอช้า เขาอุ้มปลายฟ้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างของเธอถูกช้อนลอยขึ้นอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายฟ้าใช้แขนโอบรอบคอเขาไว้โดยอัตโนมัติ คราม: "ไหนล่ะ" ครามกระซิบชิดริมฝีปากเธอ คราม: "เตียงของเธอ อยู่ไหน ปลายฟ้า" ปลายฟ้าชี้ไปที่เตียงที่อยู่มุมห้องด้วยมือที่สั่นเทา ความรู้สึกทั้งหมดปะปนกันไปหมดระหว่างความกลัว ความแค้น และแรงปรารถนาที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ ครามเดินตรงไปยังเตียงทันที ก่อนจะโยนเธอลงไปบนเตียงอย่างไม่เบานัก แต่เตียงขนาดเล็กของเธอก็ไม่ได้ทำให้เขาลดความต้องการลงเลยแม้แต่น้อย เขาทาบทับร่างของตัวเองลงมาอย่างรวดเร็ว ทำให้ปลายฟ้าถูกตรึงอยู่ใต้ร่างของเขา คราม: "วันนี้เธอ ไม่มีทางชนะฉันได้หรอก" ครามกระซิบ คราม: "และจำไว้ ปลายฟ้าเธอจะเป็นของฉันจนกว่าฉันจะเบื่อ จบ!"