คุณหมอร้ายที่รัก
บทที่ 7
เช้าวันนี้ไทเรลล์ออกไปทำงานสายกว่าปกติ คงเป็นเพราะเมื่อคืนกว่าจะข่มตาให้หลับลงได้เวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบตีหนึ่ง ในหัวเอาแต่คิดถึงสิ่งที่ค้างคาใจไม่ยอมหยุด
รถคันงามแล่นออกจากรั้วใหญ่โดยมีสารถีคือริชาร์ดเช่นเดิม มันค่อยๆ แล่นผ่านป้ายรถเมล์ที่ปากซอย และเขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองด้วยความเคยชิน แต่แล้วก็ต้องเลิกคิ้วดกหนาขึ้นสูงด้วยความแปลกใจ เมื่อยังเห็นร่างอรชรในชุดพนักงานทำความสะอาดประจำโรงพยาบาลของเขายืนอยู่ สีหน้าของหล่อนดูกระวนกระวาย ผมเผ้ายุ่งเหยิงคล้ายกับรีบร้อนมากจนไม่มีเวลาจัดการกับมัน เขาหันไปบอกริชาร์ดให้จอดรถทันที
“จอดรถก่อนครับลุงริชาร์ด”
ริชาร์ดทำตามคำสั่ง หักพวงมาลัยรถจอดที่ข้างทางเลยป้ายรถเมล์มาเล็กน้อย แต่ก็อดที่จะถามเจ้านายหนุ่มสุดหล่อด้วยความสงสัยไม่ได้
“มีอะไรเหรอครับคุณหมอ”
“ผมเจอคนรู้จักน่ะ”
ไทเรลล์ตอบแค่นั้นก็เปิดประตูรถและก้าวเท้าออกไปทัน
