ภายในห้องทำงานกว้างใหญ่ที่เงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ เด็กชายวัยเก้าขวบคุกเข่าตัวสั่นอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มือเล็กที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากการถูกตีสั่นระริกขณะยื่นใบเกรดให้ผู้เป็นพ่อ
ชายวัยกลางคนรับกระดาษแผ่นนั้นไปดู ใบหน้าที่ควรจะภาคภูมิกลับฉายแววรังเกียจล้ำลึก
“ที่สอง…”
เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่คมกริบเหมือนมีด
“มึงยังกล้าเอากลับมาให้กูดูอีกเหรอ?”
“ขะ ขอโทษครับพ่อ…” เด็กชายยกมือพนมไหว้ น้ำตาคลอจนมองภาพตรงหน้าแทบไม่ชัด
“ผมพยายามแล้วครับ ผมอ่านหนังสือจนดึกทุกคืน ผมแค่…”
เพี้ยะ!!
ฝ่ามือหนักตบลงบนแก้มเล็กเต็มแรงจนศีรษะหันคว่ำ เลือดสด ๆ ซึมออกมาที่มุมปาก เด็กน้อยสะดุ้งเฮือกแต่ยังพยายามกลั้นสะอื้น
“อย่ามาเรียกกูว่าพ่อ!” เสียงตะคอกดังสะท้อนก้องห้อง
“พี่ชายมึงสองคน... ลูกของคุณหญิงเขาได้ที่หนึ่ง! เขาคือความภูมิใจของกู!”
ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเด็กน้อย ใช้ปลายเท้าเขี่ยให
