[Penthouse ของไมล์ส - 03.30 น.]
ทันทีที่บานประตูเพนท์เฮาส์หรูถูกปิดลง ตัดขาดความวุ่นวายจากโลกภายนอก... ไมล์สทิ้งตัวพิงประตูแล้วถอนหายใจยาว ไหล่ข้างซ้ายที่ยังมีผ้าพันแผลลู่ลงเล็กน้อยด้วยความอ่อนล้าจากการต้องเกร็งและปั้นหน้าต่อหน้าตำรวจและนักข่าวมาทั้งคืน
"ไหวมั้ยไมล์ส?" พิมพายน์รีบเข้ามาประคอง
"หน้านายซีดมากเลย"
"ไหวครับ... แค่ได้กลิ่นพี่ ผมก็หายเหนื่อยแล้ว" เขาขยับตัวเข้าหาเธอ ใช้แขนขวารวบเอวบางเข้ามากอดหลวมๆ แล้วซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายเธอเข้าปอดเฮือกใหญ่
"อือ...ไมล์ส จั๊กจี้" พิมพายน์ย่นคอหนี แต่ไม่ผลักไส กลิ่นกายชายหนุ่มที่ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ กลิ่นอายความอันตราย และความเหนื่อยล้าของเขา แทนที่จะทำให้เธอเหม็น แต่มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเธอ... ฮอร์โมนคนท้องที่แปรปรวนทำให้เธอรู้สึกวาบหวามและโหยหาสัมผัสจากเขาอย่างรุนแรง
ไมล์สเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ แววตาที่เคย
