“อะไรอีกล่ะ”
“ปฏิเสธไอ้หมอเวรนั่นไปซะ”
“ใคร?”
ท่าทางซื่อๆ ทำให้เขาชักหงุดหงิดเป็นเท่าทวี
“ก็ไอ้เวรกฤษนั่นไงล่ะ!”
“ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นด้วย” เธอเชิดหน้าสวนกลับ ท่าทางอวดดีจนน่าหมั่นไส้ทำให้เขากระชากร่างบางให้ปลิวจากเก้าอี้มาตกในอ้อมแขนท่ามกลางความตกตะลึงของคนถูกกระทำ
“ก็เพราะผมสั่งคุณยังไงล่ะ” เขากระซิบเสียงเข้มจนเธอต้องเอนหน้าออก
“คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน” คิริมาเค้นเสียงแข็งๆ ขณะขืนกายออกจากวงแขนเเกร่ง หัวใจเต้นแรงโลด เพราะหน้าหล่อๆ ลอยอยู่ใกล้แค่คืบ มันใกล้มากจนเธอแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
“แน่ใจเหรอว่าผมไม่มีสิทธิ์” เสียงกระด้างเจือดุดันถูกเค้นออกมาจากลำคอแกร่ง ขณะที่สาดสายตาเอาเรื่องจ้องใบหน้าเนียนใสอย่างคาดคั้นแกมคุกคามเต็มอัตรา
“ใช่!” คนที่ไม่รู้ว่ากำลังเล่นกับไฟกลั้นใจสวนกลับอย่างฉะฉานด้วยไม่อยากให้จอมอันธพาลได้ใจ โดนหักหน้าเสียบ้างจะได้พูดไม่ออก หรือไปให้พ้นๆ ทว่า
