ไอรินลดานอนกระสับกระส่ายไปมาเหงื่อเริ่มไหลซึมตามไรผมราวกับว่าหญิงสาวเพิ่งไปวิ่งออกกำลังกายมา ก่อนจะสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อเห็นเจ้าของร่างตัวจริงๆ มายืนจ้องมองเธออยู่ปลายเตียง
“คุณไอรินลดา!”
เธอดีดตัวขึ้นนั่งเพราะตกใจกับสิ่งที่เห็นครั้งที่สองที่เธอเห็นเจ้าของร่างตัวจริง แต่ครั้งนี้เหมือนว่าเจ้าของร่างจะเปลี่ยนไป
“ไม่ต้องตกใจฉันหรอก”
เจ้าของร่างตัวจริงตอนนี้นุ่งขาวห่มขาวสีหน้าสดใสราวกับคนหมดทุกข์ ส่งยิ้มให้คนตรงหน้าหญิงสาวเดินเข้ามาจับมือคนตรงหน้า
“รอบนี้คงต้องจากกันจริงๆ แล้ว”
“คุณจะไปไหนฉันอยากรู้ว่าทำไมเราถึงได้เป็นแบบนี้” เป็นสิ่งที่ค้างคาใจเธอมานานแสนนานว่าเพราะเหตุใดถึงทำให้เธอเข้ามาอยู่ในร่างของไอรินลดา
“คงเป็นบุญหรือเวรกรรมมั้ง”
“...”
“เราคงไม่ได้เจอกันอีก”
“คุณจะไปไหน” เธอแปลกใจที่หญิงสาวเหมือนว่ากำลังจะร่ำลากัน สีหน้าของหญิงสาวดูแจ่มใสไม่มีความทุกข์อะไรเลย
“ฉันต้องไปในที
