วันต่อมา..
"วันนั้นฉันก็บอกแม่ของแกไปแล้วนี่ แต่ทำไม.." ทอรุ้งเป็นอีกคนที่ได้ยินข่าวนี้ แล้วก็รีบมาหาแพรไหมที่บ้าน พอเห็นสภาพของเพื่อนที่ถูกแม่ตี มันทำให้เธอตำหนิตัวเอง ที่เป็นคนก่อเรื่องนี้ขึ้นมา
"ช่างมันเถอะ ถึงคราวตายแล้วมั้ง" แพรไหมพูดออกมาเหมือนกับคนที่ปลงตกแล้ว
"แกอย่าพูดแบบนี้อีกนะไหม แล้วนี่ชนกันต์มันว่ายังไงบ้าง"
"ไม่ต้องไปพูดถึงเขาได้ไหม" ..แค่ดึงเขาเข้ามาข้องเกี่ยวกับครอบครัวของเธอก็รู้สึกเกรงใจจะแย่อยู่แล้ว
"ฉันไม่พูดถึงก็ได้ แกพักผ่อนนะ"
ทอรุ้งออกมาจากบ้านของแพรไหมก็ตรงไปที่บ้านชนกันต์ เพราะยังไงเธอก็ต้องคุยให้รู้เรื่อง จะทิ้งแพรไหมไว้แบบนี้คงไม่ได้
"คุณกันต์ไม่อยู่ครับ" คนที่พูดก็คือบอดี้การ์ดของพ่อชนกันต์
"แล้วเขาไปไหนคะ"
"เห็นบอกว่าไปช่วยงานศพบ้านเพื่อนครับ"
"รู้ไหมคะว่าที่ไหน"
"ไม่รู้หรอกครับ"
"ค่ะ" หญิงสาวออกมาก็เลยกดโทรศัพท์ไปหา ที่เธอไม่โทรก่อนหน้านั้นก็
