"เมื่อกี้เราได้ยินไม่ผิดใช่ไหม"
"เต็มสองหูเลยล่ะ" คนที่คุยกันอยู่ต่างก็หันมองตามไป เพราะตอนนี้คุณหมอโอโซนพานานาออกไปที่รถแล้ว
"หึ.."
"คุณหมอโอห์มขำอะไรคะ"
"ขำคนปากแข็งไง" ทำไมผู้ชายด้วยกันจะดูไม่ออก ทำเป็นเก๊กอยู่ได้ สนใจเขาก็ไม่พูด ถ้ายังเก๊กอยู่แบบนี้หมาได้คาบไปแดกก่อนแน่ ไม่สิ..ต้องบอกว่าหมอได้คาบไปรับประทานก่อนแน่
"ที่รักขาาา เค้าขึ้นรถไม่ไหว"
"........" โอโซนหันมองไปด้านหลังกลัวว่าจะมีคนเดินตามมา "เมาแล้วก็เป็นสะแบบนี้ ห้ามไปกินเหล้ากับใครอีกนะ"
"อ๊อยย เบาๆ หน่อยสิคะผัวขาา"
"ก็ก้าวขาขึ้นรถสิ"
"อุ้มเค้าหน่อย"
ทีแรกแค่จะเปิดประตูให้ ต่อมาจับขาของเธอก้าวขึ้นรถแต่อีกฝ่ายไม่ยอมดันตัวขึ้นไปนั่งยังจะให้อุ้มอีก
"อุ้ยอุ้มกันแล้ว" กองเชียร์ที่มองดูอยู่ห่างๆ หันมากระซิบ
บนรถ..
"ใจเย็นก่อนสิเห็นไหมว่าขับรถอยู่"
"คุณหายไปไหนมาทำไมเพิ่งมาหาฉัน" ใบหน้างามซบลงกับลำแขนแกร่งของคนที่ตั้งหน
