ทั้งสองจำเป็นต้องแยกห้องนอนกันตามที่พ่อต้องการ ส่วนตอนนี้ภูตะวันลงดอยไปแล้วเพราะต้องลงไปทำตามคำสั่งของพ่อเลี้ยง
"ขอคุยอะไรด้วยหน่อยค่ะพ่อ" พอคนของพ่อพากฤษณะขึ้นห้องไปแล้ว เปรมวดีก็เลยขอคุยกับท่านต่อ
"ดึกแล้วไม่ง่วงหรือไง มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้"
"จะคุยวันนี้ค่ะ"
"ถ้างั้นมีอะไรก็พูดมา" ปุรเชษฐ์ที่ลุกขึ้นแล้วทิ้งก้นนั่งลงที่เดิม
"ทำไมคนของพ่อบอกว่าบ้านหลังนี้เป็นของวดี" ที่จริงครอบครัวของเธอเรียกว่าวดี เพราะพ่อชอบชื่อนั้นมากกว่า แต่ที่ใช้ชื่อเปรม เพราะไม่อยากให้พ่อรู้ว่าเธอทำงานที่โรงพยาบาลนั้น
"ก็พ่อสร้างบ้านหลังนี้ให้เรา"
"ให้วดีทำไมคะ"
"อย่าลืมสิว่าเราเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อ"
"พ่อคิดแบบนั้นจริงเหรอคะ"
"เราอย่ามาเถียงกันเรื่องนี้เลย บ้านหลังนี้ถึงยังไงมันก็ต้องเป็นของลูกอยู่วันยังค่ำ"
"ถ้าวดีไม่รับล่ะคะ"
"ลูกไม่รับก็ไม่เป็นไร พ่อจะให้ไอ้หมอนั่นอยู่ที่นี่ตลอดไปแล้วกัน"
"พ่อจะก
