“งานจะเลิกก่อนไหมเนี่ย ทำไงดีวะ”
คีรินพึมพำกับตัวเองเบาๆ สายตาคมกริบทอดมองนาฬิกาบนหน้าจอมือถือ เวลาค่อยๆไหลผ่านไปทีละวินาที แต่กลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับเดินไม่ไปไหน
เขากดโทรชื่ออะตอมปรากฏบนหน้าจอ สัญญาณดังขึ้น หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง แต่ก็ไม่มีการรับสาย
คิ้วเข้มขมวดแน่นขึ้นมาทันที
“ทำไมไม่รับสาย”
เขาก้มมองมุมจอ เห็นสัญลักษณ์แบตเตอรี่สีแดงกระพริบเตือน
“เอาไงดี แบตก็จะหมดอีก”
ความกังวลตีขึ้นมาเป็นระลอก สายตาเงยขึ้นมองไปยังประตูห้องฉุกเฉินที่ปิดสนิท อลิซยังอยู่ข้างใน ถ้ากลับตอนนี้เธอจะกลับยังไง แต่ถ้าอยู่ต่ออะตอมล่ะ งานเลี้ยงจะเลิกหรือยัง เธอจะมีรถกลับบ้านไหม และที่สำคัญเธอจะกล้านอนคนเดียวหรือเปล่าถ้าเขากลับช้า
ความคิดตีกันยุ่งเหยิงจนหายใจไม่ทั่วท้อง
“เรียนเชิญญาติของคุณอลิซค่ะ”
เสียงพยาบาลดังขึ้น ชัดเจน ท่ามกลางความเงียบของโถงทางเดิน พร้อมกับสายตาที่กวาดมองไปรอบๆเพื่อหาใครสักค
