“อะตอมแต่ว่าพี่...”
คีรินรีบพูดขึ้น แล้วเขาก็รีบเดินตามหลังร่างบางที่ก้าวฉับๆ ไปทางประตูรั้วบ้าน น้ำเสียงของเขามีความร้อนรนปนสับสนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“พี่แค่ไปดูแลอลิซ เพราะเธอเกิดอุบัติเหตุเท่านั้น คุณหมอให้เธอนอนโรงพยาบาลแล้วก็ไม่มีใครเฝ้า เธอมึนหัวมากช่วยตัวเองไม่ได้พี่… พี่เลยจำเป็นต้องอยู่เฝ้า”
คีรินพยายามอธิบายทุกอย่างตามความจริง รู้ดีว่าคำพูดของเขามันอาจฟังไม่ขึ้น แต่ทุกอย่างที่เขาพูดมาก็คือความจริงทั้งหมด
แต่คนฟังกับไม่ได้หยุดเดิน อะตอมยังคงก้าวต่อเธอไม่คิดแม้แต่จะหันกลับมา ราวกับทุกคำอธิบายเป็นเพียงเสียงรบกวนที่เธอไม่อยากรับรู้
“อะตอม เดี๋ยวก่อนสิฟังพี่ก่อน”
คราวนี้มือหนาคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรงแต่ก็แน่นพอจะหยุดเธอได้
ร่างบางชะงักก่อนจะหันกลับมาช้าๆ สายตาที่เธอมองเขาไม่ใช่สายตาโกรธ ไม่ใช่สายตาน้อยใจ แต่มันคือสายตาของคนที่หมดแรงจะรู้สึก
“พี่พูดจบหรือ
