“เพื่อน… งั้นหรอคะ”
อลิซยิ้มบางๆแต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่แตะดวงตา สายตาของเธอเลื่อนจากใบหน้าของคีริน ไปหยุดที่อะตอมช้าๆราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่างในใจ
“แปลกจังเลยนะคะ ถ้าเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆทำไมคืนนั้นคีรินถึงอยู่กับอลิซทั้งคืนล่ะคะ”
อลิซเอ่ยต่อ เสียงหวานนุ่มแต่แฝงด้วยคมมีด
บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบ เสียงดนตรีในร้านยังคงบรรเลง แต่สำหรับอะตอมทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
มือเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะค่อยๆกำแน่น แต่ก่อนที่คีรินจะทันได้พูดอะไร อะตอมกลับเป็นฝ่ายเงยหน้าขึ้นสบตากับอลิซก่อน
“คุณอลิซคะ”
เสียงของอะตอมไม่ดังขึ้นอย่างจริงจัง จนทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย
“ถ้าจะพูดอะไร รบกวนพูดให้ครบด้วยนะคะ คืนนั้นสามีของดิฉันอยู่กับคุณในถานะ คนช่วยเหลือ ไม่ใช่ในถานะผู้ชายของคุณ”
เธอยิ้มบางๆอย่างสุภาพด้วยความมั่นใจ อย่างคิดว่าจะมาไม้นี้แล้วคนอย่างเธอจะหลงเชื่อ เพราะคนอย่างอะตอมยอมโง่ได้แค่ค
