"จ๊วบ!... "
เสียงดูดส่งท้ายก่อนที่ใบหน้าของคีรินจะค่อยๆขยับถอยออก ไม่ได้คือไม่ได้คำสั่งของเมียสำคัญเสมอ ถึงแม้ว่าความต้องการจะพุ่งสู่เพดานไปแล้วก็ตาม
"โอเคพี่จะอดทน ฟู้ว... ฟู้ว..."
คีรินค่อยๆพ่นลมหายใจออกอย่างช้าๆ เพื่อควบคุมความต้องการที่ตอนนี้บอกได้เลยว่าทรมานสุดๆ แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังเลือกที่จะหักห้ามใจ อดทนรออีกหน่อยคงไม่เป็นไร ภายในใจภาวนาให้ผ่านพ้นวันนี้ไปให้เร็วที่สุด อยากเหลือเกินอยากให้เป็นเวลาที่ต้องมารับเธอกลับบ้าน คอยดูเถอะจะขยี้เธอให้สมกับที่เฝ้ารอพร้อมกับความคิดถึง
"หายใจเข้าออกลึกๆค่ะ หายใจเข้าค่ะ"
"ฟู้ว... ซี๊ด... ฟู้ว..."
"แบบนั้นค่ะ ดีขึ้นบ้างไหมคะ"
เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมทั้งจ้องมองใบหน้าของผู้เป็นสามี ทั้งนึกขำทั้งสงสาร ถ้าไม่ติดว่าตรงนี้คือหน้าอาคารเธอเองก็คงไม่ห้าม เพราะอย่างว่าแต่เขาเลย ในเวลานี้ตัวเธอเองก็ไม่ต่างกัน แต่รู้ดีว่าผู้ชายกับผู้หญิง การควบคุมอารมณ์พ
