“ไอ้คีริน มึงใจเย็นดิวะ!”
อัคนีเข้ามาทันเวลาพอดี เขารีบเข้ามายืนขวางระหว่างสองคนไว้ทันที สายตาเหลือบมองคีรินที่จ้องอาร์เธอร์นิ่ง
แววตานั้นดุดัน ร้อนแรง ไม่ต่างจากเสือลายที่พร้อมจะตะปบเหยื่อทุกเมื่อ
“มึงไม่ต้องยุ่งอัคนี กูจะสั่งสอนให้เด็กเมื่อวานซืนมันรู้ว่าไม่ควรมายุ่งกับเมียของกู”
คีรินกดเสียงต่ำ กรามขบแน่น
คำพูดนั้นทำให้อากาศรอบตัวตึงขึ้นทันที
“หยุดก่อนเว้ย พอแล้ว มึงพาอะตอมกลับบ้านเดี๋ยวนี้”
อัคนีก้าวเข้ามาอีกก้าวมือดันไหล่คีรินไว้แน่น
อะตอมคว้าแขนคีรินไว้ แรงสั่นของมือบอกชัดว่าเธอกำลังกลัวมาก
“ปล่อย”
คีรินเอ่ยเสียงเรียบ สายตายังไม่ละจากอาร์เธอร์ เหมือนทุกอารมณ์ถูกกดไว้บนเส้นบางๆ
“ไม่นะคะ! หนูขอร้องอย่าทำอะไรเพื่อนหนูเลย”
อะตอมรีบพูด เสียงสั่นเครือ เธอก้าวเข้ามาใกล้ ยืนขวางระหว่างสองผู้ชาย ทั้งที่หัวใจเต้นแรงโครมครามด้วยความกลัวอย่างที่สุด
“ถ้าพี่จะโกรธ… ก็ขอให้มาลงที่หนูเถ
