มาเฟียจำเป็น

ผม"เคนชิน"ผมอายุยี่สิบสี่ปีรูปร่างสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเจ็ด อดีดทหารเกณฑ์เก่า"ซึ่งผมได้ปลดทหาออกมาหางานทำให้เมืองหลวงและได้งานทำเป็นบอดี้การ์ดให้กับผับแห่งหนึ่งในเมืองที่ผมอาศัยอยู่" "ผมได้ทำงานที่นี่มาหนึ่งปีแล้วและเจ้าของผับแห่งนี้เป็นมาเฟียในย่านนี้ซึ่งมีอิทธิพลมากต่อมาเขามาเฟียท่านนี้ได้ล้มป่วยและเขามีลูกสาวหนึ่งคนซึ้งเธอสวามมากอายุไม่ห่างผมประมานยี่สิบสาม " ซึ่งพ่อเขาไม่มีคนสืบทอดหัวหน้ามาเฟียจึงคิดจะแต่งตั้งให้ลูกสาวมาเป็นหัวหน้ามาเฟียแทน แต่ลูกน้องมือขวาของเจ้าพ่อมาเฟียไม่ยอมเพราะ แก๊งค์มาเฟียไม่สมควรเอาผู้หญิงมาเป็นผู้นำลูกน้องมือขวาของเจ้าพ่อมาเฟียชื่อ"โคดะ" จึงได้ทำการคิดจะเอาลูกสาวของเจ้าพ่อมาเฟียคนนี้มาเป็นเมีย แต่เหตุการณ์กับผิดพลาดลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียไปแอบได้ยินโคดะคุยกันกับเพื่อนของเขา ชื่อ"ไคชิน"ว่าจะหลอกให้นางเอง ชื่อ"มิกะ"ไปกับ"ไคชิน"แล้วให้ ไคชินวางยาสลบมิกะ มิกะไหวตัวทันจึงหาทางที่จะแจ้งเรื่องให้พ่อตังเองทราบว่าลูกน้องมือขวาของพ่อจะคิดข่มขืนลูกสาวตัวเองเพื่อจะได้เป็นสามีของลูกสาวแล้วจะได้ขึ้นเป็นเจ้าพ่อมาเฟียแทนลูกสาวในฐานะลูกเขย "ไคชิน คุณมิกะ วันนี้คุณจะไปเยี่ยมพ่อที่ โรงพยาบาลกี่โมงครับ" "มิกะ มีอะไรหรอคะ " มิกะพูดแบบเสียงสั่นเพราะรู้แล้วว่าต้องเจออะไร "หนู..จะไปกับเพื่อนเดี๋ยวบอกให้เพื่อนมารับค่ะ" "ไคชิน..ไม่ได้ครับ..เออๆ.ผมต้องไปส่งเท่านั้นเพราะหัวหน้าสั่งไว้" "แต่ว่า.." "โคดะ..มีอะไรกันหรอ" "ไคชิน อ่อพอดีคุณมิกะ เธอจะให้เพื่อนมารับไปเยี่ยมพ่อแต่ผมบอกว่าจะไปส่งแต่เธอ..ปฏิเสธ" "โคดะ..คุณมิกะไปกับไคชินดีกว่าครับปลอดภัยเผื่อมีแก๊งค์อื่นไม่ประสงค์ดีกับคุณพ่อแล้วมาเล่นงานคุณ มิกะ แทนพวกผมจะโดนลงโทษนะครับ" "มิกะ..ก็ๆได้ค่ะ" ในที่สุดนาองเอกก็จำเป็นต้องไปเยี่ยมพ่อกับสองลูกน้องที่จะหักหลังพ่อของตนเอง พอไปถึงครึ่งทางไดชินก็เลี้ยวรถไปอีกทางที่ไม่ใช่ทางไปโรงพยาบาล "มิกะ ไคชินนายจะพาชั่นไปไหนเลี้ยวรถกลับเดี๋ยวนี้นี่เป็นคำสั่ง" "ไคชิน ใจเย็นๆครับคุณมิกะ เดี๋ยวผมมาไปทางที่รถไม่ติด" ไคชินพูดแล้วยิ้มมุมปาก.. จากนั้นไคชินก็ขับไปจนไปเจอรถของ โคดะ ที่จอดรอ ตามแผนที่วางไว้ ไคชินจอดรถพร้อมกับที่โคดะเดินมาที่รถ "โคดะ สวัสดีตอนเย็นครับคุณมิกะ" "นี่พวกนายกำลังจะทำอะไรชั่นเนี๊ยะ" มิกะได้หยิบโทรศัพท์ออกมากำลังจะโทรไปหาพ่อของเธอแต่ไดชินได้แย่งโทรศัพท์ มาจากมือของมิกะ "ไม่เอาน่า..คุณหนูถึงโทรไปก็ไม่มีใครรับเพราะว่าตอนนี้พี่โคดะได้สั่งให้คนที่เฝ้าเจ้านายให้หมอถอด อ๊อกซิเจน ของคุณพ่อของคุณหนูออกแล้ว..ฮ่า ฮ่า" "ไม่นะคุณพ่อ.." มิกะร้องเรียกคุณพ่อแต่ก็ไร้ประโยชน์ "โคดะ..คุณหนูวันนี้คุณหนูต้องเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกับผมแล้ว..ห้าห้าห้า ลงรถมาซะดีๆ ไคชิน แกไปดูต้นทาง ชั่นจะจัดการนางนี่ตรงนี้เลย" "ได้ครับพี่โคดะ" "มานี่ซะดีๆ" โคดะผลักมิกะล้มลงกับพื้นแล้วมันก็นั่งค่อมมิกะ จากนั้นมิกะขัดขืนร้องให้คนแถวนั้นช่วย "ช่วยด้วยค่า...ฮือๆ..อย่าทำชั่นเลยขอร้องละ" "ร้องไปเลยร้องยังไงก็ไม่มีคนช่วย" จากนั้นโคดะได้ตบมิกะด้วยมือขวาเข้าที่หน้าอย่างแรงจนมิกะไม่มีแรงร้อง..แล้วอั้ยเดนมนุษย์โคดะเริ่มถลกชุดของมิกะขึ้น.เนื้องจากมิกะใส่ชุดเกรสกระโปรงยาวถึงเข่า อั้ยเดนมนุษย์ ได้ถอดชุดมิกะเหลือแต่เสื้อซับในกับเสื้อใน และกางเกงใน อั้ยโคดะมันเริ่มใช้ลิ้นเลียร่างกายมิกะเหมือนมันหิวกระหายในตัญหา จะกะทั้งมันเริ่มจะถอดกาเกงในมิกะ และแล้วมันก็ได้ยินเสียงรถเครื่องกำลังขับผ่านมาทางนั้นพอดี "ไคชิน..พี่โคดะ.มีรถมาพี่" "มึงไปดักมันให้มันไปทางอื่น" "ครับพี่" ไคชินได้ออกไปดักรถเครื่องคันดังกล่าวไว้แล้วบอกคนขับรถเครื่องคันนั้นว่า "ขอโทษด้วยนะครับพอดีทางนี้เขากำลังถ่ายละครช่วยไปอีกทางได้มั๊ยครับ" "เคนชิน..หะ..ถ่ายละครหรอ" "งั้นผมคงไม่ทันเข้างานแน่ๆเลยนี่ก็จะหนึ่งทุ่มแล้วแย่จัง" "ไคชิน ขออภัยในความไม่สะดวกด้วยนะครับ" ไคชินพูดอย่างอ่อนน้อมส่วนเคนชินก็ตอบกลับอย่างสุภาพ เคนชินจึงหันรถกลับทางเดิมเพื่อจะไปอีกทาง อยู่ๆหูก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้อง "ช่วยด้วย..ช่วยด้วย..! "เคนชิน..เอ๊ะ..เสียงอะไรครับเหมือนมีคนร้องให้ช่วย" "ปล่าวๆไม่ๆๆๆมีอะไรครับคุณไปทำงานของคุณเถอะ" "พวกคุณมาถ่ายหนังจริงๆหรอครับทำไมมีรถแค่สองคันเองผมเคยเห็นเขามาถ่ายโฆษณาเขายังมีรถเยอะกว่านี้อีก" "ก็บอกถ่ายหนังก็ถ่ายหนังเส.." ไคชินเริ่มโมโหใส่เคนชิน แต่เคนชินเคยเป็นทหารเก่าเลยแอบสงใส "งั้นผมขอเข้าไปดูนิดนึงได้มั้ยครับว่าพระเอกกับนางเอกตัวจริงจะสวยเหมือนในทีวีหรือป่าว" "อั้ยนี้พูดไม่รู้เรื่อง" "น่า..ขอเข้าไปดูแปบเดียว" "เฮ้ย..อย่าเข้าไป.. "โคดะ..เฮ้ย..เองเข้ามาได้ไงว่ะ.." "อ้าว..ไหนว่าถ่ายหนัง..อั้ยพวกชาติชั่วเอ้ยเอาผู้หญิงมาข่มขืน" "พี่โคดะ..เอาไงกับมันดี.." "ไคชินเองไปจับตัวมันไว้เดี๋ยวกูจัดการเอง" "ครับพี่โคดะ" ไคชินเดินตรงเข้ามาหาเคนชินอย่างรวดเร็วเพื่อพยายามจับตัว แต่เคนชินซึ่งเคยผ่านการฝึกฝนทางทหารมาอย่างชำนานย่อมไม่ให้ถูกจับตัวได้ง่ายๆ ไคชินพุ่งเข้าชกด้วยหมัดขวา แต่เคนชินเอี้ยวตัวหลบได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นใช้ท่อนแขนขวาปัดหมัดของไคชินออกไป ก่อนจะสวนกลับด้วยการ เตะตัดขา เข้าที่เข่าของไคชินอย่างแม่นยำ ไคชินเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด " ไคชิน "อ๊าก!" โคดะเห็นไคชินโดนเล่นงานก็ยิ่งโมโหจัด โคดะผละออกจากมิกะที่นอนร้องไห้ตัวสั่นเทาอยู่ และตรงเข้ามาหาเคนชิน "โคดะ "ไอ้เวรนี่..! กล้าดียังไงมายุ่งเรื่องของกู!" โคดะมีรูปร่างใหญ่โตและต่อสู้ข้างถนนมามาก เขาพุ่งเข้าใส่เคนชินอย่างไม่คิดชีวิต แต่เคนชินใช้ความคล่องตัวที่ฝึกมาหลบหลีกการชกของโคดะ เคนชินถอยออกมาเล็กน้อยเพื่ อตั้งหลัก "เคนชิน "ผมเป็นบอดี้การ์ดที่ผับของคุณมิกะผมรู้จักพวกคุณดี! พวกคุณกำลังทำผิดร้ายแรง! ปล่อยคุณมิกะไปซะ..!