ขณะที่พราวฟ้ากำลังร้องไห้คร่ำครวญอยู่บนเตียงนั้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก หญิงสาวรีบเงยหน้าขึ้น หันไปมอง และเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ก็ระบายยิ้มออกมา
“พี่ราม... พี่รามเชื่อพราวแล้วใช่ไหมคะ... เชื่อแล้วใช่ไหมว่าพราวไม่ได้เป็นคนแบบนั้น”
รามิลไม่ตอบ เขาเดินอ้อมไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบข้าวของสองสามชิ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนที่จะเดินกลับไปที่หน้าประตูตามเดิม
“พี่ราม... นั่นพี่จะไปไหนคะ พี่ไม่นอน...” หญิงสาวรีบถลันขึ้นไปคว้าแขนกำยำของชายหนุ่มเอาไว้ ดึงให้คนตัวโตหันมองหน้าหล่อน
ใช่... เขาหันมามอง แต่ด้วยสายตาขยะแขยง ชิงชังนะ
“ปล่อย... พี่จะไปนอนที่ห้องทำงาน” มือใหญ่สีแทนพยายามดึงมือบางที่เกาะแขนกำยำของตนเองออก แต่เจ้าหล่อนก็ดื้อดึงไว้สุดชีวิต
“ไม่นะพี่ราม... พี่รามนอนกับพราวห้องนี้นะคะ... พี่รามอย่าไป...”
ร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร แต่แปลกที่ชายหนุ่มไม่มีความรู้สึกนั้นเลยแม้แต่น้อย มีแต่เจ็บปวด เสียใ
