“เวย์ เป็นยังไงบ้าง”
ทันทีที่เข้ามาในห้องและอยู่กับคนป่วยตามลำพัง น้ำอิงก็ถลาเข้าไปกอด
แม้ใจหนึ่งจะสั่งให้เธอกัดฟันตัดใจจากเขาเสีย อย่ายอมให้ใครมาดูถูก แต่อีกใจก็รักเขาเหลือเกินจนไม่อาจจากเขาไปได้ง่าย ๆ ในตอนนี้
“ดีขึ้นแล้ว แล้วเธอล่ะ เป็นยังไงบ้าง”
น้ำอิงเลิกคิ้วถาม แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ถ้าเธอบอกความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง เขาต้องเครียดจัดจนอาการทรุดลงไปอีกแน่ ๆ
“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลย ฉันรู้จักแม่ฉันกับจินนี่ดี สองคนนั้นไม่ปล่อยเธอเอาไว้แน่ แม่ฉันพูดอะไรให้เธอเสียใจบ้าง บอกฉันหน่อยสิ”
มือใหญ่กุมมือเล็ก เธอจึงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงแล้วยกมือเขามาแนบแก้มออดอ้อน
“นายจะอยากรู้ไปทำไม เครียดเปล่า ๆ ถ้านายปวดหัวจนต้องเรียกหมอมาดูอาการอีก หมอจะสั่งงดเยี่ยม นายจะไม่ได้เจอหน้าฉันอีกนะ เอาแบบนั้นเหรอ”
คนตัวโตที่ใบหน้าแตกยับบวมช้ำหัวเราะเบา ๆ แม้จะต้องยกมืออีกข้างมาก
