“กินไปสิ มองอยู่ได้”
แล้วคนตัวบางก็โดนลากมายังโรงอาหารของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ นั่งหน้างอง้ำถลึงตาใส่เพื่อนรักที่ไม่ยอมกินข้าวเสียที เอาแต่มองหน้าเธอไม่เลิก ทั้งที่ได้ยินเสียงท้องเขาร้องหลายครั้งแล้ว
“เธอก็กินเค้กสิ จะได้อารมณ์ดีหน่อย แยกเขี้ยวใส่ฉันอยู่ได้”
เขามีแก่ใจซื้อเค้กและน้ำหวานมาให้ แต่เธอที่กำลังงอนกลับไม่ยอมแตะต้องทั้งที่มันคือของโปรด
“ก็ใครทำให้ฉันเป็นแบบนี้ล่ะ”
“ก็ฉันไง ไม่ได้ว่าอะไรสักคำ”
พูดกลั้วหัวเราะแล้วตักข้าวเข้าปากคำใหญ่ สีหน้าแววตาดูอารมณ์ดีจนปิดไม่มิด ทำเพื่อนทั้งสามที่แอบย่องตามมานั่งมองอยู่ไกล ๆ ส่ายหน้า
“ไอ้เหี้ยลมแม่งเป็นเอามากว่ะ ติดข้าวสวยฉิบหาย ยังไม่รู้ตัวเอง”
เวกัสหัวเราะเยาะ ทั้งที่ตัวเองมีแฟนแต่ก็ไม่เห็นจะเป็นคนคลั่งรักติดแฟนแบบนี้ ออกจะรำคาญด้วยซ้ำเวลาที่เธองี่เง่าเรียกร้อง
“เออ ดูหน้ามัน ตอนนี้กับเมื่อเช้าต่างกันอย่างกับหน้ามือหลังส้นตีน” ทิศเหน
