หลังจากวันนั้น เอมิโยะก็กลับมาทำหน้าที่ครูสอนภาษาญี่ปุ่นเหมือนเดิม เธอกับไม้หมอนไม่พูดถึงเรื่องราวในคืนนั้นอีก ทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น แม้บ่อยครั้งที่จะเห็นเขาแอบมองในเวลาที่เธอเผลอก็ตาม
แล้ววันที่ต้องเดินทางก็มาถึง ไม้หมอนอัปเกรดตั๋วเครื่องบินของเธอและพ่อแม่ให้เป็นชั้นธุรกิจโดยเธอได้นั่งข้างเขา ไม่รู้เพราะบังเอิญหรือเขาตั้งใจกันแน่ เธอก็ไม่ได้ถาม
ไม้หมอนมองบ้านแบบญี่ปุ่นโบราณที่ได้รับการซ่อมบำรุงให้ดูใหม่และแข็งแรงด้วยความชอบใจ ห้องนอนของเขาอยู่ติดกับห้องของเอมิโยะเพราะเป็นห้องเดียวที่ยังเหลือว่างด้วยอีกสองห้องกำลังซ่อมผนัง
เมื่อเก็บเสื้อผ้าใส่ตู้แบบฝังซ่อนในผนังเรียบร้อย พ่อแม่ของเอมิโยะก็สั่งให้เธอพาเขาออกมาเดินเล่นรอบบ้าน
“บ้านเธอสวยมาก สวนก็สวย ใครดูแลให้เหรอ”
“จ้างคนมาคอยดูแลให้ เพราะญาติฉันอยู่คนละที่เลย”
“บ้านเหมือนมีคนอยู่ตลอดทั้งที่พวกเธอมาปีละครั้งสองครั้ง คนดูแลคงใส่
