เวกัสที่เมาไม่น้อยถลาเข้ากระชากคอเสื้อของชายหนุ่มที่กำลังปล้ำจูบน้ำอิงแล้วซัดใบหน้าจนมุมปากแตกยับ
ชายหนุ่มคนนั้นยกมือขึ้นปาดเลือด หันมองสบตากับเพื่อนในกลุ่มแล้วก้าวเข้าใส่เวกัสทีละคน
คนที่เข้ายิมออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอซัดพวกนั้นทีละคนจนหมอบ แต่เพราะเมามาก เรี่ยวแรงจึงลดลงอย่างรวดเร็วเป็นจุดอ่อนให้พวกนั้นรวมตัวกันเข้ามารุมกระทืบทั้งกลุ่ม
“กรี๊ด ช่วยด้วย ช่วยด้วย”
“เฮ้ย หยุด”
วายุ ไม้หมอนและทิศเหนือวิ่งมาตามเสียงของน้ำอิง ตะโกนลั่นแล้วกระโจนเข้าช่วยเพื่อนด้วยการซัดชายหนุ่มกลุ่มนั้นจนสลบ
“เวย์ เวย์...”
น้ำอิงถลาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กอดประคองเวกัสที่สะบักสะบอม หน้าตาแตกยับเต็มไปด้วยเลือด เขายกมือขึ้นมาแตะใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
“อิง อย่าร้อง...” สิ้นสุดคำนั้นก็สลบไป
น้ำอิงนั่งมองคนที่หลับอยู่บนเตียงโรงพยาบาลด้วยใบหน้าบวมปูดแตกยับ กุมมือเขาไว้แน่น น้ำตายังไหลอาบแก้มไม่หยุด
เพ
