“วันนี้ไอ้พวกนั้นจะมาเล่นเกมที่บ้าน แม่เลยจะลงครัวทำกับข้าวเอง ให้ชวนเธอกับเฮียขุนไปกินข้าวด้วย”
วายุเอ่ยขึ้นทันทีที่จอดส่งคนตัวบางหน้าประตูบ้านในเย็นวันศุกร์ หลายวันมานี้แม้จะยังตามรับส่งเธอไปเรียนเช้าเย็น แต่เขาก็ยังปั้นปึ่งใส่เธอเรื่องที่ตะวันมาหาเธอถึงบ้าน ทว่าเธอกลับไม่ยอมง้อเขา
“อืม เดี๋ยวอาบน้ำแล้วจะตามไป”
คนตัวบางเดินหายเข้าบ้านไปแล้ว คนที่ปากแข็งท่ามากจึงทำได้เพียงทุบพวงมาลัยด้วยความเจ็บใจ
“แม่งเอ๊ย คืนนี้จะเอาให้ยับเลย”
“สวัสดีค่ะน้าพิ”
ขวัญข้าวที่สวมเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลอ่อน ตรงเข้ายกมือไหว้สวัสดีเจ้าของบ้านและสวมกอดกันเหมือนทุกที
“สวัสดีลูก ไม่เจอกันตั้งนานเลย น้าคิดถึง”
“ข้าวก็คิดถึงน้าพิค่ะ”
วายุ ลูกชายตัวจริงของเจ้าของบ้านที่อาบน้ำแล้วเดินลงมาทันได้ยินสองสาวบอกคิดถึงกันก็กระแอมขัด
“ฮึ่ม นั่นแม่ฉัน อย่าให้มันเกินหน้าเกินตา อย่ามาแย่งแม่คนอื่น”
